Maaike Groen's groene mode

Anouk Kragtwijk
Haarlem

De Haarlemse Maaike Groen startte in 2007 haar eigen duurzame kledingmerk ’Miss Green’. Een jaar geleden besloot ze dat het tijd was om Duitsland te veroveren. Inmiddels liggen haar kledingstukken in vijftig Duitse winkels.

Als kind zette de kleine Maaike haar nieuwe schoenen de eerste paar nachten na de aankoop op het nachtkastje naast haar bed. ,,Als ik dan ’s ochtends wakker werd en mijn ogen opende dacht ik: oooh, ik mag mijn nieuwe schoenen aan. Daar werd ik zo vrolijk van.’’ Een gevoel dat veel mensen van vroeger zullen kennen. ,,Maar dat gevoel zijn we kwijt. We kopen voor weinig geld veel kleding van slechte kwaliteit.’’

Groen vertelt haar verhaal in haar kantoor aan Groot Heiligland. Tegen de muur staat een rek met kleren voor het zomerseizoen van 2016. Geweven shirtjes en donkerblauwe, witte of koraalkleurige basic artikelen. ,,Verzorgde kleren die ook lekker zitten.’’

Die stijl heeft ze van haar ouders, vertelt ze. ,,Wij waren thuis niet van de hoge hakken, glitters en elke week een andere jurk. Ik ben opgegroeid met het idee dat dingen best wat geld mogen kosten, maar dat je er dan wel goed voor moet zorgen. Mijn vader had een keukenbedrijf. Hij verkocht keukens van 50.000 gulden. Veel geld, maar je deed er je hele leven mee. Een keuken ging zelfs mee met een verhuizing. Nu wil iedereen om de vijf jaar een nieuwe keuken.’’

Fast fashion

In de kledingbranche heet die snelle trend ‘fast fashion’. ,,Uit onderzoek blijkt dat mensen nu voor tweehonderd euro ongeveer twintig kledingstuks kopen. Een paar jaar geleden waren dat er vijf.’’ Een slechte ontwikkeling, vindt ze. ,,Kleding is deel van onze identiteit, terwijl ze vroeger vooral functioneel was. Nou is dat eerste op zich prima, behalve als je elk jaar een vuilniszak afgedankte kleren aan de straat zet.’’

,,De kledingbranche is namelijk, na de olie-industrie, de meest vervuilende branche ter wereld is. Er zijn zo veel misstanden. De chemicaliën die worden gebruikt voor het kleuren van spijkerbroeken zorgen voor tumoren bij arbeiders. Er wordt veel water verspild. Zware metalen worden in het milieu geloodst en komen in sloten terecht waar mensen uit moeten drinken. De arbeidsomstandigheden in kledingateliers zijn erbarmelijk. Alleen maar omdat wij acht spijkerbroeken en tig shirtjes in de kast willen hebben hangen.’’

Het raakt haar. Vooral als ze het heeft over de documentaire ‘The True Cost’ die ze paar weken geleden zag. ,,Een Chinees meisje moet voor een hongerloontje in een kledingfabriek werken. Haar kind, dat ze bij haar ouders op het platteland achterlaat, ziet ze nooit. Toen ik de documentaire zag, heb ik hard gehuild.’’

Primark

Gewapend met de feiten gaat ze soms de discussie aan met haar omgeving. ,,Een vriendin van mij koopt wel eens bij Primark. Maar voor elk shirtje dat je daar koopt zijn - linksom of rechtsom - mensen in de productieketen uitgeknepen. Het is óf de katoenboer, óf de naaister, óf een van de andere honderdtwintig mensen die aan een kledingstuk werken. Een paar euro voor een shirt kan gewoon niet. Dat weten we wel, maar we willen het niet echt weten. Consumenten beseffen niet dat hun kleding is gemaakt door mensen. Mensen zoals jij en ik.’’

Miss Green moet een tegenbeweging worden. ,,Ik kan boos worden, maar dat is niet de manier waarop je mensen omkrijgt. Je moet een alternatief bieden.’’ Vanaf 2007 probeert ze dat. Verstand van kleding had ze in het begin niet. Ze was politicologe en gaf les op de UvA. ,,Ik zou zelfs gaan promoveren. Maar toen ik de berg papieren zag die ik door moest nemen voor het onderzoek dacht ik ‘hellup’. Ik ben toch meer een doener.’’

,,Interesse in kleding heb ik altijd al gehad, een modemeisje was ik nooit. Dat kon ook niet met zulke ouders. Al wist ik vaak wel welke kleren in zouden raken. Dan dacht ik: die schoenen moet ik hebben.’’

Ze stopte met haar werk op de universiteit en begon ’Miss Green’. Het bedenken van de naam was - hoe kan het ook anders - het gemakkelijkste deel van het starttraject. Binnen een jaar was er al een collectie van biologisch katoen. Vooral witte T-shirts, merendeels zelf ontworpen. Ze verkocht ze via internet ,,Ja weet je, ik heb er eigenlijk niet echt goed over nagedacht, ik heb het gewoon gedaan. Als je echt iets wilt, moet je je verstand op nul zetten.’’

Maar de slapeloze nachten kwamen toch. ,,De eerste keer dat ik geld over moest maken naar China, was zo eng. Het ging om tienduizenden euro’s. Ik heb tien keer het rekeningnummer gecheckt.” Een paar maanden later kwam de collectie binnen. ,,Ik zag die vijfduizend stuks en kreeg er buikpijn van. Hoe moest ik die in godsnaam verkopen?’’

Het lukte, in 2008 was de kledingmarkt nog goed. De branche stortte echter vlak daarna in. ,,Als klein modebedrijf moet je in de beginjaren veel investeren. Dat ging niet. Ik groeide nog wel, maar moesten er echt aan trekken.’’

De strenge eisen die ze aan haar kleding stelde, maakte het er niet makkelijk op. Haar kleding wordt gemaakt in ateliers waar arbeiders veilig kunnen werken, waar overuren worden doorbetaald, en waar alleen biologisch katoen wordt gebruikt, waar niet met zware chemicaliën wordt geverfd en waar water wordt hergebruikt.

Het vinden van zulke ateliers is moeilijk. ,,En dan gaat het alleen nog maar om katoen. Het vinden van, bijvoorbeeld, biologische wol heeft me drie jaar gekost. Vorig jaar had ik gerecyclede wol, maar die verloor na een tijd haar vorm. Die kon ik zo niet verkopen. Nu heb ik eindelijk geschikte wol gevonden. In september voeg ik die toe aan de collectie.’’

Ruzie om een rok

Behalve wol, hangen er katoen, bamboe en tencel aan het rek. Groen wijst op een blauw-wit gestreepte katoenen strakke rok. Hij staat ook op de modellenfoto’s die groot aan de muur in het kantoor hangen. ,,Ik werd laatst gebeld door een winkelier. Of ik die rok nog op voorraad had. Klanten in zijn winkel vochten erom.’’ Een overwinning, lacht ze.

Zelfvertrouwen en modegevoel dragen bij aan de verbetering van het merk. Elk jaar gaat het beter, maar ze kan er nog niet van leven. ,,Ik kan er wel een salaris uittrekken, maar dat zou zonde zijn. Alles wat ik verdien, investeer ik. Mijn man is de kostwinner.’’

Nu is ze dus bezig met de verovering van Duitsland. Haar kleding slaat aan, Miss Green wordt verkocht in meer dan vijftig winkels. ,,Ik wil straks niet alleen hangen in alle tweehonderd duurzame kledingwinkels die Duitsland telt, maar ook in andere kledingzaken. Mensen moeten mijn kleding niet kopen om het duurzame aspect, maar omdat die er goed uitziet.’’

Laatst was ze op een beurs in Duitsland. ,,Ik sprak daar jongens die ook een duurzaam kledingmerk voeren . Zij vroegen mij: als je had geweten dat het zo veel energie zou kosten, had je het dan ook gedaan?’’ De jongens legde de vingers op de zere plek, lacht ze. ,,Als ik had geweten dat het zeven jaar zou duren voordat ik echt iets zou hebben bereikt, had ik het niet gedaan. Maar gelukkig wist ik het niet. Het is een moeilijke weg, maar als ik dan die documentaire zie, weet ik dat dit de enige weg is. Er moet iets veranderen in de kledingbranche. Als ik rijk had willen worden, had ik iets anders moeten gaan doen.’’

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.