Tik tik, wat is dat nou weer?

Mirjam van Twisk

Nederlanders zijn dol op ranglijstjes. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een top 3 voor. In de zomerrubriek 'De Eerste de beste' richten we ons op de hoogste regionen van een Nederlandse ranglijst op toeristisch gebied. Deze week het meest innovatie uitje: Muzieum in Nederland.

Allemachtig, dit is donker. Veel meer weet ik niet te zeggen als ik mijn eerste stappen zet als 'blinde'. Ik sta aan het begin van de 'donkerbeleving' in het Muzieum in Nijmegen, een museum dat zienden laat kennismaken met de wereld van niet-zienden. Voordat gids Mario ons de absolute duisternis invoert, hebben we bij daglicht even mogen oefenen met de taststok: waaieren en 5 centimeter voor je voeten houden, is het parool. Zonder bril - je weet maar nooit of je ergens tegenop loopt - en zonder lichtgevend horloge en mobieltje schuivel ik samen met twee andere bezoekers naar binnen. ,,Kom maar op mijn stem af'', zegt Mario geruststellend.

Gordijn

Langzaam als een schildpad, driftig tikkend met de stok hoop ik in de goede richting te lopen. Is dit een voet? ,,Dat ben ik'', lacht Mario. Gelukkig, dankzij mijn gehoor kan ik me een beetje oriënteren. ,,Kom binnen in mijn huis'', zegt Mario bij ons eerste 'uitstapje'. We gaan tastend rond en vertellen wat we tegenkomen: een bank, een boekenkast, een gordijn. ,,Een gordijn?'', vraagt Mario. ,,Probeer het dan eens dicht te doen.'' Het lukt niet, ons gordijn blijkt een jas op een haakje.

Het volgende uitstapje brengt ons in een park. We voelen bomen, lopen over een wiebelende brug en glijden met ons gezicht langs een tak - gelukkig van zachte kunststof. Het is verbazingwekkend wat met je gebeurt in het pikkedonker. Wat is links, wat is rechts, hoe loop je recht vooruit? Maar het meest confronterende is de volledige afhankelijkheid van Mario en zijn garantie dat er niets kan gebeuren. Tik tik, wat is dat nou weer? Een fiets pal voor de ingang van het café waar we wat gaan drinken. Ik zal mijn fiets nooit meer 'wild' parkeren!

Zintuigen

Mario is een van de gidsen in het Muzieum. Hij werd blind na een ongeluk, maar herpakte zijn nieuwe, donkere leven met glans. ,,Hoe lang denk je dat ik ben?'', vraagt hij als ik - vermoedelijk - tegenover hem sta. Ik schat dat hij iets langer is; zijn stem lijkt op me neer te dalen. Later zal blijken dat hij inderdaad een halve kop groter is. Het bewijs wat oren zijn voor een blinde.

In het café bestel ik een colaatje, maar is het dat ook? Pas als ik het blikje opentrek en ruik, ben ik overtuigd. Weer een zintuig dat essentieel is voor blinden. Ik betaal mijn drankje. ,,Volgens mij is dit een 50 cent munt.'' Mario grinnikt: ,,Maar dan wel 4 keer, het is 2 euro.'' Mijn lege blikje wil ik in de op de tast gevonden prullenbak gooien. Helaas, mis. Net als altijd trouwens.

Meer info: www.muzieum.nl

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.