Regenboog

Foto: Powershoot/Petra van Vliet

Marja van Spaandonk

Voel mij vreselijk in de steek gelaten. Door weer en auto. Zonnige zomer lang doorgewerkt, want anderen met vakantie. Nou, geen probleem toch? Neem ik eind augustus wel vrij. Nazomeren in eigen tuin, dat ga ik doen. En als het zo blijft herfsten, boek ik last-minute. Naar Italië.

Maandag na zondag dat ik dit bedenk (vandaag vakantie aanvragen!), rij ik door stromende regen naar werk. Zet radio harder om mee te brullen, regen te overstemmen. Ben er bijna wanneer geluid wegvalt. Hè? Heb ik radio uitgebruld? Zo vals zing ik toch niet meer? Als antwoord doet ie het nog een rood stoplicht lang. Zodra ik optrek, gaat ie weer uit. En dan branden allerlei lichtjes en klinken piepjes. Verschijnen alarmerende waarschuwingen op dashboard: defecte airbag, Abs uitgeschakeld, Esp controleren en nog meer kreten over functies waarvan ik niet weet dat ik ze heb. Nou ja, hoeft ook niet. Zijn niet mijn functies maar die van auto.

Tropische hitte verjaagt kil herfstgevoel. In mijn lijf. Mijn banger hart. Met klotsende oksels, knikkende knieën en kloppend hart rij ik laatste kilometers door. Ruitenwissers op volle toeren kunnen nattigheid amper aan. Steeds meer lichtjes en piepjes. Ik piep mee en neem laatste bocht naar eindbestemming. Auto draait niet mee. Stuurbekrachtiging uitgeschakeld. Kan nog net hoge stoep bij slagboom vermijden. Stuur puur op spierballenkracht auto half in parkeervak.

Stap uit en doe net of er niets aan de hand is.

Uurtje later toch even starten. Lijkt boze droom. Auto weet van geen ellende meer af. Geen piep, geen lichtje, geen alarmbellen die nog luiden. Nog anderhalf uur later testrondje rijden over parkeerterrein. Zo soepel als wat. Kijk ons toch elegant bochtjes nemen! Lijkt wel hogeschool dressuur. En de zon schijnt ook. Gerustgesteld duik ik weer achter computer.

Eind van dag vol goede moed, maar beetje onzeker door ochtendrit, op weg naar huis. Na vijf minuten barst regenbui precies boven autodak los. Buiten is het guur. Binnen branden lichtjes en klinken piepjes. Lijkt wel kermis. Bij dichtstbijzijnde garage meld ik mij beetje zielig met verongelijkte ondertoon aan balie. Hij doet het niet meer!

Ik mag gaan zitten, daar bij koffieautomaat, ze gaan er naar kijken.

Na wat eeuwigheid lijkt, sloft hoofdmonteur op mij af. Door zijn lichaamstaal en stemklank, weet ik genoeg: deze depressie zet zich nog even voort. ’Ik heb goed en slecht nieuws’, zegt hij met grafstem die niet geschapen is om blijde boodschappen te brengen. Goede nieuws? Oorzaak is gevonden. Slechte nieuws? Dynamo heeft accu opgeblazen. Of andersom? Onthou alleen wat geintje gaat kosten. Wanneer ik doorzeur hoe dit nu kan, krijg ik wedervraag. Of ik door diepe plassen ben gereden? Ja hallo, kan het anders met dit weer.

Wie klaag ik aan? Piet Paulusma, Rijkswaterstaat of Pluvius zelf?

Goede nieuws. Krijg leenauto mee, leuk Italiaans rugzakje. Slechte nieuws. Last-minute naar Italië kan ik schudden. Nou ja, rij wél paar dagen met Italiaans rugzakje. Wie wil er dan nog backpacken aan de Bloemenrivièra? Leenauto heeft open dakkie (dat ik echt niet open doe, rij trouwens ook nooit meer door diepe plassen). Wanneer ik door dakraam omhoog kijk, zie ik een stralende regenboog. Zon gaat gerust weer schijnen.

spaanders@hollandmediacombinatie.nl

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.