Ovatie voor magistrale Gregory Porter in Patronaat

Gregory Porter met zijn Edison Jazz Vocal. Hij kreeg de prijs uit handen van Chef'Special. Foto ANP

Leontien van Engelen
Haarlem

Een inkoppertje: reeds bij het begin van zijn concert in het afgeladen Patronaat zette Gregory Porter zijn 'On my Way to Harlem' in, en passant enkele opmerkingen makend over de relatie tussen de Hollandse provincieplaats en de New Yorkse stadswijk.

Hij bezong de betekenis van Harlem voor de zwarte Amerikaanse cultuur en citeerde daarbij losjes Marvin Gaye's klassieker ' What's going on', verschenen in het jaar dat Porter geboren werd, 1971. Dat deed hij soepel, speels en hypercreatief. Want zo'n zanger is Gregory Porter.

Eerder op de dag, afgelopen woensdag, had Porter een Edison in ontvangst genomen voor zijn meest recente album 'Liquid Spirit'. Hetzelfde album waarvoor hij afgelopen voorjaar in Amerika reeds een Grammy Award kreeg ' wat commercieel werkelijk zoden aan de dijk zet. En ook werd de Amerikaan nog een 'Gouden plaat' voor zijn vorige album 'Be Good' in de armen gedrukt.

Kortom, Porter is in pakweg vijf jaar tijd een wereldster geworden, maar die doorbraak begon toch echt in Nederland, waar zijn platen en concerten op het grensvlak tussen jazz en soul het eerst opgemerkt werden.

Ander kaliber

Afgelopen maanden maakte het Patronaatpubliek reeds kennis met Charles Bradley en Sharon Jones, eveneens vertegenwoordigers van de 'klassieke soul Renaissance'. Maar Porter is toch van een ander kaliber. Minder theater en meer puur op de muziek gericht. En dat op indrukwekkende wijze. Zijn vier musici op piano, contrabas, slagwerk en altsax hebben weliswaar géén werkelijk indrukwekkende cv's maar blijken ontzettend goed, vooral als ze de vrije hand krijgen om een stukje hardbop in te zetten. Met name saxofonist Yosuke Sato laat zo nu en dan fabelachtige solopartijen horen.

Toonvast

Porter heeft niet alleen een mooie, warme zangstem, maar blijkt tevens bijzonder toonvast. En ook al is hij een heel behoorlijke songschrijver, zijn interpretaties van het repertoire onderstrepen werkelijk zijn klasse.

Zoals hij moeiteloos en losjes begint te 'scatten' tijdens de titelsong van zijn meest recente album 'Liquid Spirit'. Hoe hij plotseling de 'grote trooster' kan zijn in 'Wolfcry', met alleen de piano als begeleiding. De wijze waarop hij in 'Lonesome Lover' van Abbey Lincoln en Max Roach naadloos een stuk van Ray Charles 'Hit the Road Jack' verwerkt.

En dan die magistrale ode aan Marten Luther King in het finalestuk '1960 What?'. Ovatie!

Gregory Porter. Gezien: woensdag 26 november, Patronaat Haarlem (uitverkocht)

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.