Nomaden, koala’s en kangoeroes

Australië wemelt van de nationale parken, inclusief idyllische strandjes.© Yvette Bax

Populair vakantieoord Byron Bay.© Yvette Bax

Wereldberoemd Bondi Beach in Sydney.© Yvette Bax

Downtown Brisbane, het eindpunt van de roadtrip.© Yvette Bax

De hulpvaardige ’grijze nomaden’ Kate en Pat.© Yvette Bax

Nieuwsgierig Aagje.© Yvette Bax

Snoezige koala’s.© Yvette Bax

1 / 7
Yvette Bax

Slecht weer kan een zegening blijken. Bijvoorbeeld als dat je brengt op een heerlijke route langs de oostkust van Australië. Een roadtrip langs kangoeroes, koala’s, stranden, surfers én gepensioneerde nomaden.

Aanvankelijk waren we van plan om een trip te maken van Sydney naar Melbourne met de hoofdstad Canberra, er tussenin. De twee metropolen ruzieden over wie de hoofdstad mocht worden, maar waar twee honden vechten om een been… juist. Dus werd Canberra in 1908 door een Amerikaanse architect uit de grond gestampt.

Vanwege onverwacht slecht weer in Melbourne besluiten we spontaan de plannen om te gooien en naar het zonnige noorden te rijden. Een vrijheid die je je kunt veroorloven als je accommodatie een camper is. Afhankelijk van je budget betekent dat slapen op een bedbank achterin een bestelbusje of je de koning te rijk voelen in een villa op wielen... en alles daartussenin.

Van Sydney langs de kust omhoog naar Brisbane, een relaxte route om in twee weken af te leggen, blijkt een perfecte eerste kennismaking met Australië te zijn: stad, natuur en strand ineen. Zeg nou eerlijk: namen als ’Pacific Highway’ en ’Gold Coast’ klinken toch niet verkeerd?

Na Sydney, Canberra en het nabijgelegen Blue Mountains natuurpark te hebben verkend, rijden we met een lus terug naar de oostkust, naar Port Macquarie.

We willen koala’s zien! In het allereerste koalaziekenhuis ter wereld krijgen we een rondleiding van de enthousiaste vrijwilliger Mick Feeney. „Er werken hier maar vijf vaste mensen”, zegt hij. „De rest, zo’n zeventig man, is vrijwilliger. Omdat ze dol zijn op koala’s.”

Begrijpelijk, want wat zijn de beestjes snoezig! Maar ook zielig, want de 22 koala’s die er op dat moment verblijven, zijn ziek, blind of gehandicapt. Eentje is gewond geraakt tijdens een bosbrand, een ander werd door een auto geraakt.

Soa’s

Maar de meeste dieren hebben blijvend letsel overgehouden aan de meest voorkomende ziekte onder koala’s: chlamydia. „Door boskap en dergelijke wordt hun leefgebied steeds kleiner, zodat ze zijn aangewezen op een kleinere populatie om zich voort te planten”, vertelt Feeney. „Chlamydia is heel besmettelijk en verspreidt zich razendsnel. Mensen kunnen zich tegen soa’s beschermen, maar dieren helaas niet.”

Een tip van Mike als je de beestjes in het wild wilt spotten: „Kijk goed naar de grond. Aangezien koala’s veel poepen vanwege hun slechte spijsvertering, zijn ze altijd via hun keutels te traceren. Zie je een lading ronde bruine knikkers liggen, kijk dan omhoog. Maar met je mond dicht, hè.”

Verder noordwaarts. Bij toeval komen we terecht in een prachtig nationaal park. We zien een bordje waarop ’Smokey Cape campground’ staat. Geen idee wat voor camping dit is, maar wat maakt het uit; morgenvroeg rijden we weer door. Wildkamperen kan ook, maar dat hebben we afgelopen nacht al gedaan en je riskeert er een boete mee van 500 dollar.

De onverlichte weg naar Smokey Camp is pikdonker. Naarmate de onverharde weg vordert, wordt onze camper steeds dichter omsloten door bomen, struiken, palmen en steeds lager hangende takken die over het dak en langs de ramen strijken. Oh jee, waar komen we terecht? Komen we hier ooit weer uit? Opnieuw een bordje: Hat Head National Park. We dachten dit gebied allang voorbij te zijn. Een stukje verderop zien we eindelijk een caravan. En nog eentje. Een kampvuur! Wat een opluchting.

Nukkig

Nadat ons tijdelijk onderkomen eindelijk op een enigszins gelijkvloerse ondergrond geparkeerd staat (belangrijk, anders lig je met je hoofd naar beneden of loopt je douchewater de bak uit), stappen we uit en groeten we twee grijs bebaarde mannen die het vuur opstoken. Nukkig kijken zij om, stappen hun caravan in en slaan de deur achter zich dicht. Ach, we zijn hier niet gekomen om sociaal te doen. We doen het licht uit en gaan slapen. Wanneer ik de volgende ochtend de deur opendoe, staren vier ogen me aan. Of eigenlijk zes, want een van de twee kangoeroes die pontificaal voor de camper liggen te luieren, heeft een baby in haar buidel. Wow, wat een welkomstcomité! „Dat is Jack”, zegt een vrouw van rond de zeventig. Zij loopt op ons af en introduceert de kangoeroes die ze blijkbaar al langer kent. „En dat is Eileen”, wijst ze naar de andere kangoeroe die afstand houdt, waarschijnlijk omdat ze haar jong wil beschermen.

De vrouw stelt zichzelf als Kate voor. Om te vervolgen: „Jullie maakten vannacht een hoop lawaai toen jullie aankwamen.” Ik verontschuldig me. „No worries”, zegt ze, de favoriete uitdrukking van veel Australiërs. „Alleen Trevor, Bob en Pat moeten nog aan jullie gezelschap wennen, want we staan hier al maanden met zijn vieren. Jullie zijn de eersten die ons kampeerterrein komen oprijden.”

Nomaden

Niet veel later komen de drie mannen kennismaken, allen de zeventig gepasseerd. Ze kijken ons onderzoekend aan en vragen waar we vandaan komen, wat we hier doen, hoe we op deze campsite zijn gestuit. Als we alle vragen hebben beantwoord en hen een kopje thee aanbieden, begint het vreemde viertal over zichzelf te vertellen. „Wij zijn grey nomads”, vertelt Bob (78). ’Grijze nomade’ Bob kampeert al acht jaar in heel Australië. „Het is hier heel normaal dat je je huis verkoopt als je met pensioen gaat en dat je als een nomade gaat leven. Dat je voor onbepaalde tijd met je auto en caravan of tent gaat rondreizen.” Trevor (73) toert al drie jaar rond en het echtpaar Kate en Pat leeft eigenlijk al twintig jaar op die manier. Alleen wisselen zij hun caravan met een zeilboot af.

Spoedcursus

De vier ontfermen zich over ons. Ze geven een spoedcursus motorhome: gasflessen verwisselen, watertank bijvullen, toiletinhoud lozen. Samen met Bob spotten we walvissen. Trevor neemt ons mee naar een vuurtoren bovenop een berg om naar de zonsondergang te kijken met uitzicht over Hat Head’s eindeloze kustlijn. We kletsen uren met Pat over zijn jeugd als zoon van een rijke zakenman in India; hij vertelt in geuren en kleuren over hoe hij als klein jongetje vanaf een olifantenrug op tijgers jaagde.

Bewoonde wereld

Voordat we er erg in hebben, is één nachtje uitgemond in vier dagen. De nomaden doen hun uiterste best ons over te halen langer te blijven, maar we willen terug naar de bewoonde wereld. We strijken neer op een camping met heuse faciliteiten, pal aan het strand in het surfdorp Byron Bay. Waar we zwemmen, zonnen, dansen, lekker eten en Hawaïaanse massages nemen.

Byron Bay is een populair vakantieoord voor gezinnen, surffans, hippies en backpackers. Na een paar dagen in dit relaxte vakantie- stadje rijden we naar Brisbane, het eindpunt van onze roadtrip.

Juist als ik op het vliegveld nog even zit na te genieten van de bijzondere ontmoetingen op deze reis, komt er een berichtje van Kate binnen. ’Smokey Cape is saai nu jullie weg zijn’, schrijft ze. ’Jullie hebben een leegte achtergelaten. We hopen dat jullie nog veel mooie avonturen beleven! Veel liefs’.

Wat & Waar

Singapore Airlines vliegt dagelijks van Amsterdam via Singapore naar acht steden in Australië. (singaporeair.com)

Op pad met een camper? Via deze websites boek je transport en accommodatie ineen: appolocamper.com, camper.nl en travelhome.nl. Laatstgenoemde organiseert diverse keren per jaar informatiebijeenkomsten over campervakanties; zie het kopje ’Inspiratiedagen’ op de site.

De beste reistijd hangt af van het gebied waar je naartoe gaat. Het noorden is vrijwel het hele jaar zonnig. Het zuiden kun je het beste bezoeken in de zomertijd (onze wintertijd). Australië is op alle fronten veel duurder dan Nederland. Je hebt een visum nodig dat je gratis kunt aanvragen via www.border.gov.au.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.