Schrijvend naar een mooiere wereld met Hoofddorpse Kitty

Kitty van den Helder in haar thuisstudio: ,,Tot nu toe heb ik er vooral tot nu heb ik vooral heel veel geld in mijn avonturen gestopt.’’© Foto United Photos/Toussaint Kluiters

1 / 5
Paul van der Kooij
Hoofddorp

Kitty van den Helder heeft een droom. Dat we weer tijd en aandacht hebben voor onszelf en de mensen om ons heen. „Nu vinden we daar niet de rust voor, hollen we maar door.” Praktisch als de Hoofddorpse is, werkt ze er hard aan om van haar droom werkelijkheid te maken. Schrijven staat daarbij centraal. En dan het liefst in de notitieboekjes en andere onthaastende items die zij onder de naam Handwritten op de markt heeft gebracht.

„Waarom moet het altijd maar weer groter en met nog meer spektakel?” Toen ze aan de musicals Hairspray, Legally Blonde, Daddy Cool en Shrek werkte voor het productiebedrijf van Albert Verlinde vroeg Kitty van den Helder het zich steeds sterker af.

Bij de eerste drie musicals was ze kleedster, wat inhield dat ze tijdens een tour snelle ’verkledingen’ moest doen, maar ook de kleren van de spelers moest wassen, strijken en repareren. Bij ’Shrek’, in het seizoen 2013-2014, zat ze als companymanager tussen de mensen op kantoor en de vloer.

Ze zag daar van dichtbij hoe de grootste dingen voor de laagste prijs moesten, terwijl ze altijd had gevonden dat dingen ’hun waarde hebben’. En ze vroeg zich, balancerend op het randje van een burn-out, steeds wanhopiger af waar het nu écht om gaat. ,,Dat je gewoon bij elkaar bent, toch? Het een beetje normaal houdt.’’

Ze besefte niet alleen dat het anders moest, maar ook dat het niet zou lukken in musicalland. „Want dat is nu eenmaal veel buitenkant.” En dus zei ze dat ze geen nieuwe musical meer zou doen. Een concreet alternatief had ze niet achter de hand, hooguit voelde ze dat ze ’iets’ moest met een artikel uit een tijdschrift. Centraal daarin stond een vader die zijn kinderen jaarlijks een brief schreef waarin hij op een rijtje zette wat er het afgelopen jaar was gebeurd in hun leven. Hoewel hij de epistels rond hun verjaardag postte, kregen ze ze pas te lezen als ze volwassen waren.

Hanenpoten

„Wauw, dat is mooi”, dacht Kitty toen ze het in 2009 voor het eerst las. „Die hanenpoten, de tijd en aandacht die erin gestopt zijn, maken zo’n handgeschreven brief tot het meest waardevolle cadeau dat je kunt hebben. Zeker als je ouders er later niet meer zijn.”

In de jaren die volgden, bleef het idee sudderen in haar achterhoofd. Toen Kitty eenmaal tijd had, zei ze tegen zichzelf: „Als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer.” En dus deed ze wat ze ook tijdens haar opleiding reclame, presentatie en communicatie al zo leuk had gevonden: de dingen maken die ze eerst had ontworpen. Gebeurde dat daar in aan te kleden winkeletalages, hier knutselde ze wat aan de keukentafel.

Eerste wapenfeit: een map waar briefpapier én twaalf enveloppen in kunnen. Want, zo redeneerde ze al knutselend, dan kun je per maand al een brief schrijven. Wie een jaar wacht, vergeet dingen. Ook wanneer een vriendin gaat trouwen zou het pakket van pas kunnen komen. „Schrijf allemaal een brief aan haar en doe dat in die map, misschien met wat foto’s erbij, en geef dat cadeau. Of schrijf brieven aan jezelf, als dagboek.”

Belangrijkste is dat je ’teruggaat naar het schríjven’. Want dat maakt de dingen, zo is haar overtuiging, ’extra waardevol’. ,,Ook omdat je voor het schrijven echt de tijd moet nemen. Door dat vertragen kun je tot hele mooie inzichten komen. Het kan je ook helpen om dingen te verwerken, zodat ze van je hoofd richting papier kunnen. Digitaal typen is toch anders. Dat kan tussen de bedrijven door. Oh ja, die is jarig... Even een appje sturen! Dan heb je er wel aan gedacht, maar heb je er ook bij stilgestaan? Ook doordat het geschrevene zo anders is, heeft het extra waarde.”

Hoezo?

Hoe enthousiast ze ook was, haar omgeving reageerde sceptisch. „Hoezo ga je analoog? Het moet toch digitaal tegenwoordig?”, heette het bijvoorbeeld. En: „Weet je het zeker?” Toch kon ze, als het nodig was, altijd een beroep op naasten doen.

Zo kwam het tot een ’productiedag’ toen ze, in de aanloop naar de opening van haar webwinkel, ontdekte dat het van gerecyclede juten zakken gemaakte, handgeschepte papier te dik was voor een pers en niet vlak genoeg voor een zeefdruk. Het betekende: snel ander papier laten bedrukken en daar tot de nacht van die eerste november 2014 mee vouwen en doen. „Want we hadden de uitnodigingen verstuurd en er zouden nogal wat mensen naar de studio komen.”

Die zat inmiddels in een kantoorpand aan de rand van Haarlem. Om de leegstand in het gebied tegen te gaan, konden startende ondernemers er goedkoop zitten. „En het wérkte. Aan de keukentafel word je toch afgeleid. Denk je bijvoorbeeld: ’Oh, de vaatwasser moet nog worden ingeruimd.’ Daar was ik bereproductief.”

Ondanks het harde werken, kwam de shop maar moeizaam uit de startblokken. Een ander zou daar op afknappen, Kitty niet. „Ik ben niet van de harde verkoop”, weet ze als geen ander. „En ik vind het ook niet het product voor een harde verkoop. Iets dat met zo veel tijd en liefde gemaakt wordt, ga je niet op een keiharde, marketingtechnische manier wegzetten. Dat klopt niet.”

Toen ze in december 2015 haar kantoorruimte moest verlaten, was ze al evenmin uit het veld geslagen. Thuis werken kan ook lekker zijn, zei ze toen ze haar zolderkamer omtoverde tot studio, met in het hart een eindeloze tafel. Ze was inmiddels zwanger en kon zo ook gemakkelijker rust nemen wanneer ze daar aan toe was. In juni 2016, twee maanden na de geboorte van dochter Zoë, kreeg ze er ’wel weer zin in’. De dingen moeten dan wel anders, zei ze tegen zichzelf. Zo bekeek ze met professionals hoe de website beter kon.

„Eerst stond daar zo’n lap tekst over mezelf en mijn droom. Maar het raakte niet de kern. De nieuwe site gaat meer richting de basis: voldoende tijd nemen voor jezelf en de mensen om je heen. Doe ook niet tien dingen tegelijk, maar liever één ding goed.’’

In november ging ze ook drie dagen op een beurs staan. Maar wat bleek? „Goedemorgen zeggen was daar voor sommigen al te veel.’’ De Hoofddorpse zag daarin het bewijs hoe hard het nodig is wat ze doet en hoe belangrijk het is dat ze haar verhaal beter vertelt. Ook de details spreken daarin. Neem het rode draadje dat Kitty in de meeste producten stikt. Daarmee wil ze zeggen dat de dingen die je ermee doet ’een rode draad vormen’.

Of haar label ook echt voet aan de grond zal krijgen, durft ze niet te garanderen. „Aan ene kant geloof ik heilig dat de wereld dit echt kan gebruiken; dit er móet zijn. Aan de andere kant is er altijd zo’n stemmetje dat zegt: ’Hoezo dan? Wie ben jij om dat allemaal te willen?’’’

Hoe graag ze ook items als een agenda of een adresbox met losse bladen op de markt wil brengen - ’zodat je niet hoeft te krassen als mensen zijn verhuisd’ - ze heeft zichzelf de opdracht gegeven om eerst het voorraadje notitieboekjes te verkopen. ,,Want tot nu heb ik vooral heel veel geld in mijn avonturen gestopt.’’

Boekhandel Stevens

Er is op dit moment één winkel waar items van Kitty van den Helder in de schappen liggen. De Hoofddorpse Boekhandel Stevens verkoopt kaarten, die het Handwrittenlabel al jaren voert, en de nieuwste loot aan de stam: notitieboekjes.

De kaarten bevatten boodschappen als ’It has been too long’. Soms zitten ze met een makkelijk af te ritsen randje aan een tweede kaart vast. De geadresseerde kan die twincard aan een ander sturen. Of richting afzender laten gaan, als ook hij vindt dat ze elkaar te lang niet hebben gezien...

Het notitieboekje ’My little treasure book’ heeft pagina’s met lijntjes én met ruitjes. „Boekjes met alleen lijntjes zijn er genoeg”, redeneerde de Hoofddorpse. Of: „Zelf zou ik er ook zo één willen hebben. Ik ben ook een soort van eigenwijs.”

Verder hoopt ze dit voorjaar in de schappen van de Bijenkorf te liggen. De luxe keten heeft een wedstrijd uitgeschreven voor ondernemende vrouwen die vinden dat hun merk of product meer aandacht verdient. „De drie beste inzenders in een regio mogen een week in de vestiging daar liggen. De beste van Nederland krijgt ook nog een plekje op de site van de Bijenkorf.”

Voor Van den Helder zou het om een plekje gaan in Amstelveen, de plaats waar ze 35 jaar geleden is geboren. „Extra leuk dus.” Een jaar later al zou ze Hoofddorpse worden.

Tanzania

Een deel van de opbrengst geeft Kitty van den Helder aan een basisschool in Tanzania.

Van het geld koopt die Arise Community School aan de voet van de Kilimanjaro ter plaatse schriften en pennen. Dat stimuleert namelijk de lokale economie. Om te zorgen dat mensen in hun levensonderhoud kunnen voorzien, wil de Hoofddorpse daar ook artikelen laten maken.

www.handwritten.nl

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.