Alweer?

Marja van Spaandonk

Ze zullen wel zeggen. Zeg ik, terwijl we trap van strandpaviljoen beklimmen. Ze zullen wel zeggen: zijn jullie er nu alweer.

Honden slobberen waterbak leeg. Volgen vervolgens gedwee naar tafel, stoelen en houten bank. Zakken door hondenpoten languit op stoere planken. Waar duizenden druppels ijs, kindertranen, chocomelk, bier, witte wijn en koffie van zomerlang liggen. Klodders mayonaise, ketchup en bloed van gestoten tenen. Gezandstraald door duizenden blote voetensporen.

Daar zijn jullie weer! Roept vrolijke serveerster met zwarte krulletjes en donkere ogen, wanneer ze ons op gympies nadert. Zelfde tijd, zelfde meid. Tuurlijk zijn we er weer. Maar deze keer komen we vanaf het zuiden. Gisteren vanaf het noorden. Da’s toch anders. Elk weekeinde verwelkom ik laatste mooie dagen voor winter met klap valt. Dus laat ik zelf alvast alles vallen. Geen boodschappen, geen vloer waar stofzuiger of dweil overheen gaat, geen sociaal gedrag.

Alsof we niks anders te doen hebben. Dat is gerust wel zo, maar honden moeten toch uit. En in weekeinde extra lang. Weer of geen weer. Wanneer het wel weer is, kiezen we voor strand. Waar we schuimkoppende golven volgen. Wind voelen die over toppen van duinen voor onze voeten valt. Mooie zandbergjes achter schelpen boetseert en weer opwaait.

Waar we kijken naar verre horizon. Spieden naar snelle strandlopertjes. Op grens van droog en nat. Naar grote strandlopers in alle soorten en maten langs vloedlijn. Wandelaars, honden, paarden, mountainbikers, zeevissers, een enkele quad. Laatste kijken we wat geïrriteerd na. Maar stiekem zouden we ook wel zo door branding en duinen willen scheuren.

Onze honden kiezen voor eigen dromen en rituelen. Grote Blonde Reus gaat zijn goddelijke gang. Meters bij ons vandaan. Ongestoord paardenvijgen vreten. Zwarte harige stuiterbal van Zusje jaagt op meeuwen. Die verstoord opvliegen en op pier verderop weer neerdalen. Is er nog zo’n bonkige logee. Die jerrycans verzamelt.

Nee, is geen hobby, eerder bloedserieuze aangelegenheid. Hij blaft longen uit hondenlijf. Duwt onschuldig aangespoeld ding met zijn vierkante kop terug naar zee. Neemt hem daar in zijn bek. Wandeling lang sjouwt hij prooi mee. Bij terras moet hij jerrycan achterlaten. Meegenomen consumpties mogen daar namelijk niet genuttigd.

Dag meneer met uw mooie plekje aan rand van terras. Vlak bij strand met ruim uitzicht op zee. Met lekker bakkie koffie. Dag gast op hoekje van loungebank. Met blauw plaidje en grote bak thee. Waar groene blaadjes in drijven. Dag leuke man met jonge hond. Die nog moet leren zitten, liggen en blijven. Na cappuccino bestelt hij biertje. Want we zitten nou toch zo gezellig met z’n allen.

Wat wij willen drinken, vraagt vrolijke serveerster met haar zwarte krullen en donkere ogen. Zelfde als gister? Nou nee. Doe vandaag toch maar wat anders. Iets waar bitterballen bij passen. We kijken eens vriendelijk in het rond. Het rond kijkt welwillend terug. Om daarna richting zon te draaien. Ogen dicht en genieten maar.

Soms is leven zo heerlijk voorspelbaar. En zee elke dag anders. Zullen we dit weekeinde nog een keer? Dan zullen ze wel zeggen. Zeg ik. Zijn jullie er nu alweer?

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.