Staken zit onderwijzers Nieuw-Vennep totaal niet in het bloed

Esther van Dokkum met een deel van haar groep 6.© Foto United Photos/Toussaint Kluiters

Paul van der Kooij
Nieuw-Vennep

Net als op veel andere scholen in Haarlemmermeer, wordt op basisschool Bommelstein deze dinsdag het eerste uur gestaakt. Ook hier willen onderwijzers de nieuwe regering duidelijk maken dat de salarissen omhoog moeten en de werkdruk omlaag. Al zit staken ze duidelijk niet in het bloed, leert een bezoekje op maandag.

„Er waren onderwijzers bij die, toen ze hoorden dat ze het eerste uur niet voor de klas hoefden te staan, zeiden dat ze dan mooi wat administratief werk konden doen. Dat hebben we ze echt moeten verbieden”, meldt Esther van Dokkum (35). „Want staken is ook echt staken.”

Naast onderwijzeres van groep 6c is zij teamleider van de groepen 5, 6, 7 en 8. Hoewel haar groep met 24 leerlingen niet eens zo groot is, ze er geen leerlingen bij heeft die anders op een speciale school hadden gezeten en zich niet snel gek laat maken, weet ze hoe zeer anderen worstelen met de alsmaar groeiende berg taken en klassen met dertig, soms veeleisende leerlingen. „Die zitten ’s morgens al om zeven uur in hun klas, om helemaal bij te zijn als hun lessen weer beginnen.”

Zelf arriveert ze ’pas’ om acht uur. Maar vanaf dat moment trekt ze ook flink door. Zo moet ze deze maandag nog even tussen de middag met een medewerker van de overkoepelende stichting JongLeren bellen over de rapporten nieuwe stijl. Ook wil ze nog even rustig praten met de journalist die ze heeft uitgenodigd om eens mee te lopen. En tien minuten voordat het pauze-uur voorbij is, wil de juf er alweer zijn voor de binnendruppelende leerlingen.

Ook na schooltijd is er altijd wat na te kijken, in te vullen en te vergaderen. Zo is er deze maandagavond overleg met de stichting die het overblijven regelt. En donderdagavond wacht de ouderraad. Zelfs wanneer ze geen vergadering heeft, kan ze om half zeven nog in haar klaslokaal zitten. De leerlingen weten dat uit eigen ervaring. Sommigen zwaaien bij het langsrijden, anderen durven dat juist niet.

Klagen doet de juf niet gauw. Ze is immers dol op haar werk en vindt het prachtig om zo veel mogelijk uit haar leerlingen te halen. Daarom juicht ze het ook toe dat er allerlei computerprogramma’s zijn waarmee de sterke en zwakke punten van leerlingen en hun klas haarfijn te volgen zijn. Punt is wel dat ze veel gegevens moet invoeren om dat systeem goed te laten functioneren. Tot en met de informatie dat iemand een bepaalde toets heeft afgeraffeld. Ook dient ze dingen op minimaal drie niveaus uit te leggen in de groep. En wanneer de hoger begaafde leerlingen iets hebben gemist doordat ze in een aparte klas ’extra werden uitgedaagd op hun eigen niveau’, moet de juf soms in herhaling met de lesstof.

Oneerlijk

De salarissen blijven ondertussen achter, weten ook de leerlingen. Niet alleen heeft de juf het ze verteld, ze zagen het ook in het Jeugdjournaal. Wat ze vooral oneerlijk vinden is dat leerkrachten op middelbare scholen meer verdienen. Terwijl die het eigenlijk makkelijker hebben, weten leerlingen als Loïs en Nena. „Want die hebben maar één vak. De juf een heleboel.” „Ook hoeven ze als fulltimer minder klokuren voor de klas te staan: 730 tegen 930”, rekende de juf na.

Voor het raam van de klas hangt een flink vel papier met als tekst: Salaris + werkdruk - = goed onderwijs. De juf schreef de letters, de leerlingen Celeste en Sophie hebben ze enthousiast ingekleurd. Al was er eerst discussie over de slotsom. „Het onderwijs is toch goed?”, vond Coen, die meer voelde voor het woord beter. Omdat de juf eenieder wil laten beseffen dat er echt wat nodig is voor goed onderwijs, werd het goed.

Allereerst moet het salaris zo aantrekkelijk zijn, dat er genoeg mensen richting pabo gaan. Ook haar school merkt hoe moeilijk het is om onderwijzers te strikken: „We hebben nog steeds vacatures voor volgend jaar.” Terwijl het korps minder vergrijsd is dan elders. „De school is ruim vijftien jaar geleden begonnen met veel jonge leerkrachten.”

Of de onderwijzers op haar school later dit jaar een week gaan staken als het nieuwe regeerakkoord niet aan de eisen voldoet, durft Van Dokkum niet te voorspellen. „Hoe haal je de lesstof dan weer in? En wordt het, net als het uurtje van nu, vergoed door de werkgever?”

Klachten van ouders heeft de school niet gehad. Mocht iemand in de knel komen, dan springt de buitenschoolse opvang bij. De juffen en meesters doen dat niet. Die gaan met zijn vijfentwintigen een uurtje yoga doen tegen alle werkstress. Als het weer het toelaat, doen ze dat demonstratief op het schoolplein.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.