Houtfestival: warm en erg lekker

Houtfestival: warm en erg lekker
Optreden van Toko Telo tijdens op het Grenzeloos Podium
© Foto United Photos/Samira Uddin
Haarlem

Om de Haarlemse schrijver Hildebrand – wiens Camera Obscura monument zich op amper honderd meter van het Houtfestival bevindt – maar eens te parafraseren: Hoe warm het was en hoe ver-schrikkelijk lekker.

Trouwe bezoekers van het jaarlijkse kleurrijke feest in de Haarlemmerhout herinneren zich menige editie dat de musici als ware medicijnmannen de zon moesten bezweren om door het wolkendek heen te breken. Afgelopen zondag was er echter zelfs een enkeling die voor een regendansje pleitte. Zo ver kwam het gelukkig niet.

In veel opzichten is het Houtfestival het mooiste festival dat Haarlem rijk is – met de Parksessies op de hielen, overigens. Door de kwaliteit en het bijzondere karakter van de geprogrammeerde muziek, door de sfeer en door het veelzijdige culinaire aanbod. Dit weekeinde beleefde het de tweeëndertigste editie. En het is nog altijd gratis, nog steeds niet omringd door hekken en onverminderd voor alle gezindten en leeftijden.

Dingen veranderen

Maar de tijd staat niet stil en er zijn ook dingen die veranderen: waar in het verleden de catering soms nog werd verzorgd door enthousiaste families uit allerlei culturen die hun barbecue me naar de Hout namen om hun exotische spiesjes te verkopen, is de horeca inmiddels danig geprofessionaliseerd, al is de veelzijdigheid en de breedte van het aanbod gebleven.

En waar vroeger de periferie van het festival nog gevormd werd door een uitgebreide markt van ‘bewustmakingskramen’, is daar nu geen sprake van. Een vorm van maatschappelijk zendingswerk die niet meer van deze tijd lijkt.

Verder wint de algehele sfeer het qua appeal steeds meer van het specifieke muzikale aanbod – iets wat overigens voor vrijwel alle festivals geldt. Mensen hollen niet meer massaal van het ene podium naar het andere om maar geen noot te missen, maar zien het festival als een aanleiding om een dagje lekker mediterraan buiten te leven en te picknicken, waarbij het tot kwijlens toe lekkere aanbod het meenemen van een voedselmand van huis overbodig maakt.

Overigens was het muziekaanbod op het Houtpodium en het Grenzeloos podium ondanks de immer krimpende budgetten dit jaar van kwalitatief hoog niveau. Dat begon al direct om één uur ’s middags met de jeugd bigband New Harlem Deluxe dat voor het festival een speciaal latin-programma had ingestudeerd en dat ook schitterend strak speelde, met een hoofdrol voor het zingende talent Tara Smeenk.

Dansen

Toch leek té hard dansen bij het zomerweer van zondag ook geen goed idee. Ethiopiër Afework Nigussie en Amsterdammer Zea begonnen daarom wat ingetogen om langzaam te versnellen. Wat overigens niet voorkwam dat de ritmebox het onder de hete zon begaf. Niet getreurd; met de swing in je hoofd gaat het net zo goed en zo geschiedde.

Subtiel en bijna onwerkelijk licht was de muziek van Toko Telo uit Madagaskar. Drie veteranen die een heerlijke weemoed etaleren. Maar meeste indruk op dit Houtfestival 2017 maakte toch de Iraanse Mahsa Vahdat. Helemaal alleen, zichzelf slechts af en toe begeleidend op een lijsttrommel zong zijn klassiek Persisch repertoire. Wereldberoemd is ze. En voor het eerst in Nederland. Maar wat een stem. En wat een persoonlijkheid. De staande ovatie na afloop was veelzeggend.

Meer nieuws uit Haarlem