Schaduwkant

Marja van Spaandonk

Er valt een uitnodiging in mijn mailbox. Of we binnenkort weer bij elkaar komen?

Is van oud- trainingsgenootje. Met wie ik samen met twee andere bijzondere mensen half jaar lang zeer hecht groepje vorm. We zien elkaar tussen trainingsblokken een keer per maand. Dan bij de een, dan bij de ander. Lekkere hapjes, mooie wijntjes en de fijnste gesprekken. We geven, we nemen. Stellen ons meer dan kwetsbaar op. Delen onze diepste verlangens, verdriet, twijfels, dromen en grootse toekomstplannen. Moedigen aan of troosten. Huilen en lachen vooral. Van die inspirerende bijeenkomsten waar je positieve energie van krijgt. Dat je afscheid neemt en denkt: dit zijn toch echt de leukste mensen om mee om te gaan. Wanneer komen we weer bij elkaar?

Zo’n maand of negen later dus. Lees ik in mailtje. Hoe het met die is en met die en heeft die dit of dat al gedaan? Ik herinner mij al mijn zielsmaatjes en glimlach. Met hen maakte ik een onvergetelijke reis. En nu denk ik: mwah, zal ik wel gaan? Heb ik niet wat anders te doen?

Aarzel om uitnodiging aan te nemen. Schaam mij tegelijkertijd voor die twijfel, die duidelijk van mijn schaduwkant komt. Hoe kan dat nou? Ben ik dan vergeten wat ik geleerd heb?

Neem uurtje (uurtje maar?) tijd om te navelstaren. Onderwerp mezelf aan stevig verhoor (daar gaan we weer!). Uurtje heb ik niet eens nodig, want weet binnen minuut waar schoen wringt.

Zit weer eens in mijn comfortzone. Lekker vertrouwd, geplaveid met valse veiligheid, oordoppen in, oogkleppen voor. Wil niet naar buiten, oude bekenden of nieuwe mensen ontmoeten, grenzen verleggen. Geen prikkels van buitenaf svp. Liever doe ik gordijnen dicht, kachel aan en lekker met dikke donsdeken op de bank. Televisie aan en ene serie na andere kijken. Wordfeud en andere verslavende spelletjes. Vermaak mij prima en daar hoef ik weinig voor te doen.

En dat is nou net kant van mezelf die ik niet aan mijn oud-trainingsgenoten wil laten zien. Want samen met hen ben ik toch echt tot hele andere inzichten gekomen. Zij verwachten zeker dat ik al mijn eerder uitgesproken voornemens ook echt uitvoer. Dat alles anders, beter en ik dus een gelukkiger mens ben.

Ben bang dat dat niet zo is. Breng niet bepaald wat ik weet dagelijks in praktijk. Valkuilen laten zich niet zomaar dichten. Weet weer voor zoveelste keer: oude patronen zijn vaak sterker dan nieuwe inzichten.

Zet tv uit, licht aan en hijs mij van de bank. Twijfel is weg. Natuurlijk neem ik uitnodiging aan. Ga verwaarloosde vrienden bellen voor afspraken. Denk dat ik ook weer aan nieuwe training begin. Heb blijkbaar nog hoop te leren. Over mijn schaduw heenstappen bijvoorbeeld.

spaanders@hdcmedia.nl

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.