Aanklacht tegen ondergeschikte rol van vrouwen

Hanneke van den Berg

Als je sterft, zie je in die laatste minuten heel je leven aan je voorbij trekken, wordt beweerd.

Maar in ‘Weduwenspek’, de nieuwe roman van Monika van Paemel (1945) is het zijn toekomstige weduwe die zittend aan het sterfbed van haar man hun beider leven voorbij ziet trekken.

Niet dat het een gelukkig huwelijk was, integendeel. Al op het moment dat Olivia trouwde met de man die zij in gedachten hardnekkig Herr Gleicher blijft noemen, wist zij dat ze niet van hem hield. Maar het huwelijk verloste haar van een nare vader. Ze kreeg er niet alleen een nare, kille man voor terug, een ongewassen zatlap, maar ook een al even nare schoonmoeder en schoonzus. Geleidelijk heeft zij zich losgemaakt van hen.

Van Paemel berijdt ook in deze roman weer haar favoriete stokpaardje: het is een aanklacht tegen de ondergeschikte rol van vrouwen en de vanzelfsprekende dominantie van mannen. Verrassen doet deze roman dan ook niet en je kunt je zelfs afvragen of dit thema inmiddels niet achterhaald is. Maar Van Paemels stijl is superieur. Hoewel er bijna 300 pagina’s lang vrijwel niets gebeurt, daar aan het sterfbed, houden de herinneringen van Olivia en haar levenslange strijd om voor zichzelf een plek in de wereld te vinden je moeiteloos in de ban.

Monika van Paemel: Weduwenspek. Uitg. Querido, 19,95 euro

4 sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.