Muisgespuis

Susanne Moerkerk
Haarlem

Al drie jaar woon ik in mijn flatje en al drie jaar weet ik dat ze er zitten.

Ze trakteren me af en toe op een bezoekje en laten als dank voor de gastvrijheid een spoor van keuteltjes achter. Dat spoor volg ik tot de kleinste kier, die ik volstop met staalsponsjes, waarna het weer enige tijd rustig is in mijn keuken.

Dinsdag stond er spaghetti op het menu. Terwijl ik de pannen uit de kastjes trek, klinkt er geritsel op het aanrecht. Het aangebroken zakje spaghetti staat te wiebelen in de beker die ik als spaghettibus gebruik. In de snelle blik die ik op de zak werp, zie ik een donkere spaghettisliert. 'Kan droge spaghetti bederven?', bedenk ik me nog, maar dan komt het muisje tevoorschijn. Het zakje is te glad en hij komt er niet meer uit.

Met een zwaai alsof ik het dagelijks doe, 'drop' ik de spaghetti en de beker in een plastic tas. In een park een paar honderd meter van mijn flat krijgt het beestje zijn vrijheid terug.

Thuis aangekomen wil ik de poepjes opruimen en ontdek ik een tweede exemplaar, dat timide in een hoekje is gekropen. Met pindakaas lok ik hem in de val. Zo een waar ze inlopen, waarna je het weer vrij kan laten zonder dat ze ergens tussen klappen. Hij gaat zijn vriendje achterna richting het park.

Voorlopig geen spaghetti voor mij.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.