Oorlogsverslagen

Ad Heesbeen

Natuurlijk wist de wereld toen al wel dat er zo’n 7.000 moslimmannen uit Srebrenica waren vermoord door Bosnische Serviërs. Maar veel lichamen waren nog niet gevonden. En hier lagen er vijftig voor ons. Bosnië’s Killing Fields dus. Vanzelfsprekend maakte ik direct met mijn mobieltje foto’s die ik onmiddellijk op Twitter en Facebook zette. Binnen een uur sprak de hele wereld erover.

Eh… nee dus. Het eerste klopt, maar dat van Twitter is niet waar. Want we deden onze lugubere vondst in 1996, toen had je geen mobieltje met camera. Internet stond in de kinderschoenen. Bijna niemand had email. Twitter en Facebook bestonden vanzelfsprekend al helemaal nog niet. Dus hoe pakten we dit verhaal aan in het tijdperk van vóór smartphone, internet en Twitter? We reden terug naar ons hotel in de stad Tuzla. Vervolgens belden we via een vaste telefoon met de redactie van de NOS-radio in Hilversum, voor wie ik toen werkte. De redactie vond het een wel heel heavy verhaal.  De volgende ochtend vertelde ik het op de radio.

Uiteindelijk zat er zo’n 22 uur tussen het ontdekken van de slachtoffers en het melden ervan. Beelden doorsturen, kon pas dagen later. Wat een verschil met vandaag de dag. Een tijdje geleden was ik in Syrië, waar de oorlog bijna alle communicatiemiddelen heeft vernietigd. Raketten sloegen in op 100 meter. Straaljagers scheerden over. Ik filmde en fotografeerde alles met een digitale camera, maakte ondertussen ook foto’s. Zodra het bombardement over was, zette ik mijn Thuraya IP aan, een apparaatje zo groot als een halve laptop. Je zet het ding op het dak van je huis richt hem op een satelliet, die ergens 35 duizend kilometer boven je zweeft en hij maakt verbinding met internet. Via het apparaat kun je ondanks bommen en granaten op internet surfen. Een paar minuten na het bombardement verstuurden een collega en ik een paar tweets over de beschieting. Daarna stuurden we foto’s van bange kinderen in de schuilkelder. En foto’s van een gewond meisje en een dode man.

Uiteindelijk zaten er twee minuten tussen het einde van het bombardement en onze eerste Twitter-berichten. Het nieuws breidde zich als een olievlek uit. De 22 uur in Bosnië is 2 minuten in Syrië. En als je de Thuraya IP al aan hebt staan, is een tweet in twee seconden verstuurd. Maar één ding is hetzelfde gebleven: Ondanks het feit dat we nu bijna live kunnen meekijken met een oorlog, slaagt de buitenwereld er niet in om oorlog te voorkomen of effectief in actie te komen.

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.