Staartje

Margot Klompmaker

Op vakantie in Duitsland viel me op hoeveel oudere Duitsers rondlopen met hun haar in een staartje. Mannen van dik boven de zestig.

Geen gezicht. Zo’n vettig, dun, grijs staartje bij een al vrijwel kaal hoofd. Een krampachtige poging het in de loop der jaren verdwenen haar vast te houden. Een wanhopig vastklampen aan een illusie. Ik kreeg steeds de neiging achter zo’n man te gaan lopen met een schaar om het staartje af te knippen.

Waarom stoorde het me zo? Ik ben opgegroeid in de jaren zestig vorige eeuw, dus vertel mij over lang haar. Zelf had ik haar tot op mijn billen. Vriendjes liepen met haar tot op hun schouders of verder, soms in een staart. En ik vond het allemaal prachtig.

Als ik foto’s zie uit die tijd ben ik steeds weer verbaasd. Ik zie mezelf in lange Indiase jurken of in hotpants. Heel normaal toen. Nu niet meer. Nu denk ik: doe effe normaal. Ik loop niet meer in een rok ver boven de knie (behalve met een legging eronder) en ik vind het fijn dat mijn partner inmiddels zijn lange krullende haar tot op zijn schouders in de loop der jaren steeds korter heeft laten knippen.

Wel heeft hij zijn baard laten staan. Vooruit. Hoe ouder hoe gekker? Liever niet. ’Je moet eens naar hotter than my daughter kijken’, zei een collega laatst. ,,Je weet niet wat je ziet.’’ Ik weet maar al te goed wat ik te zien krijg. Dank je feestelijk. De vettige staartjes waren genoeg.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.