Verhalen die je stuk voor stuk een glimlach ontlokken

Nanska van de Laar

Ze gaan vrijwel zonder uitzondering over alledaagse situaties, dingen die iedereen wel eens meemaakt in zijn leven. Maar Philip Snijder (1956) weet al die gebeurtenissen boven het gewone uit te tillen door zijn trefzekere timing, zijn vermogen mensen op papier tot leven te wekken en zijn telkens weer verrassende taalgebruik.

‘De volcontinu’, na drie romans de eerste bundel met losse verhalen, is een boek dat je langzaam moet proeven, zachtjes grinnikend om het menselijk gestuntel.

Zoals ook in zijn romans lijkt de schrijver zelf weer de belangrijkste inspiratiebron geweest te zijn. In twaalf verhalen treedt een verteller op die verrassend veel overeenkomsten vertoont met Snijder. In het eerste verhaal is hij tien en geleidelijk wordt hij elk verhaal wat ouder. Tot hij in het laatste verhaal 58 is en een medeminnaar van zijn vrouw op ingenieuze wijze schaakmat zet.

Snijder bezit het talent om het absurde van situaties te laten zien zonder de daarin voorkomende personages echt belachelijk te maken. Over de zwijgzame oom Klaas, die in volcontinudienst bij Hoogovens werkt, meldt hij terloops ‘de taal was een domein dat hem niets te bieden had’. Vol relativerende zelfspot laat hij zijn hoofdpersoon zijn vooroordelen over veel te jonge en ook nog eens vrouwelijke gynaecologes en over homo’s spuien. Het levert twaalf verhalen op die je stuk voor stuk een glimlach ontlokken.

Verhalen

Philip Snijder: De volcontinu. Uitg. Atlas Contact, €19,99

Vier sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.