Een iets lager rapportcijfer

Hans van der Berg

Wat een aimabele onderwijzer is hij toch, die Mees Kees. Veel gezag heeft hij niet; zijn kracht ligt in het winnen van kinderzieltjes met zijn aandoenlijke manier van lesgeven en zijn empathisch vermogen.

Niemand anders dan Willem Voogd kan de meester zo overtuigend gestalte geven. Met grote, wijde ogen en stuntelige motoriek steelt hij al twee boekverfilmingen lang de harten van kinderen.

De kracht van de (boeken)serie ligt dan ook in de herkenbaarheid. Iedereen heeft de basisschool doorlopen en iedereen kent het gevoel van een schoolgaand kind. De Mees Kees-reeks houdt jongeren een spiegel voor en laat hun ouders terugdenken aan vroeger tijden, toen alles nog ongecompliceerd was.

Daar ligt dan ook meteen het manco van de film ’Mees Kees op de planken’: die is té ongecompliceerd. Over het plot van deze derde Mees-film kan ik dan ook kort zijn: Mees Kees krijgt van directrice Dreus (Sanne Wallis de Vries) de opdracht een oubollig toneelstuk met zijn leerlingen op te voeren. Geen van de kinderen heeft daar zin in. En dus veranderen ze stiekem de inhoud.

Omdat dat gegeven te mager is, krijgt Mees Kees zelf nog een test om niet langer de stagiair te zijn, maar een échte leerkracht te worden. Ook lopen er nog dunne verhaallijntjes over een Cito-toets, hoofdluis en een handvol generatieconflicten door de film. Het is net allemaal iets te vrijblijvend en ieder probleem lijkt zich zonder veel moeite op te lossen. Mees Kees heeft een passievere houding dan in zijn voorgaande avonturen. Dat komt zijn rapportcijfer niet ten goede: een 6,5 voor de lievelingsmeester.

’Mees Kees op de planken’

Regie: Barbara Bredero

Met: Willem Voogd, Sanne Wallis de Vries

Drie sterren

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.