Lekker als toerist naar de ’eigen’ Keukenhof

Lezers van de krant met aan de linkerzijde tuinmannen Martijn van Noord en Marcel Mijnders en uiterst rechts broer Pieter Mijnders.© Foto United Photos/Paul Vreeker

Lisse/Hoofddorp

Hij is er vooral voor toeristen, de Keukenhof Hotel Express. Maar ook Haarlemmermeerders kunnen gebruik maken van de bus die zeven Hoofddorpse hotels zeven dagen per week verbindt met de bloemententoonstelling. Met een delegatie lezers mogen we bus en bloementuin deze maandag gratis testen. En dus nemen we, achttien man sterk, de eerste rit van de dag. Tien over negen is het vertrek bij het Novotel achter Hoofddorp NS.

Als we na een klein half uur in de Keukenhof arriveren, heten drie Haarlemmermeerse tuinmannen ons welkom. Direct worden ze met vragen bestookt. Hoe zorgt Martijn van Noord er bijvoorbeeld voor dat de hyacinten zo mooi rechtop staan? Het zijn ijzeren pennen. Die verrichten, zo laat hij zien, wonderen.

De vraag wat hun favoriete plek in het park is, lijkt moeilijker te beantwoorden. Pas na wat getrek komt bomen- en heesterman Pieter Mijnders op de rotstuin, met stromend water tussen de vaste bollen en planten: „Dat lééft.”

Eigenlijk vinden de heren het hele park mooi als dat zo uitbundig in bloei is. Daar werken ze het hele jaar - met nog twintig tot vijfendertig anderen - vol liefde naar toe. Daar ook beginnen ze - nu het zo droog is - te sproeien zodra de laatste bezoekers om half acht ’s avonds de hielen hebben gelicht.

Dat soms wat perkjes worden vernield, doet dan ook pijn. Maar ja, wat doe je eraan? Tot voor kort maakten bordjes duidelijk dat bezoekers niet op het gras moeten lopen. Nu prijkt die tekst alleen nog op de kaartjes. „En zoiets lees je niet altijd”, weet Pieters broer Marcel. ,,Wie eenmaal op het het gras staat, neemt soms ook de paadjes tussen de verschillende soorten bloemen. Allemaal voor de mooiste foto, de beste beleving. We proberen het maar als compliment te zien en waar nodig zorgen we voor herstel.’’

Bollenverleden

Ooit woonden Joke en Wim Seegers in het inmiddels gesloopte buurtje rond de eveneens verdwenen steenfabriek tussen Lisse en Hillegom. Hij op Leidsestraat nummer 216 en zij op nummer 214. De Keukenhof was om de hoek, maar ze gingen er nooit naartoe.

„Je had overal bollenvelden om je heen”, weet hij. „En het corso konden wij vanaf de bovenverdieping zien’’ meldt zij. ,,Voor de Keukenhof was trouwens geen geld. We hadden dertien kinderen thuis en om een abonnement op het zwembad te kunnen betalen moest mijn moeder bijverdienen in de bollen.”

Ook zelf hielden Joke en Wim een aardig zakcentje over aan ’de bollen’. Waar zij vooral pelde, rooide hij meer. En van de weggegooide bollenkoppen regen ze beiden slingers die toeristen voor twee gulden vijftig van ze kochten: „Die hingen ze dan - we praten over de jaren 60 - aan hun auto.”

Op hoeveel plekken zijn werk bij Boeing de familie Seegers ook bracht, de herinnering aan de bollentijd verbleekten nooit. ,,En dan is zo’n bus naar de Keukenhof, die ook nog eens vlak bij de ingang stopt, toch wel handig. Hoef je ook geen parkeergeld te betalen.’’

Dat de buurvrouwen Christine de Wit en Maaike Stevenhagen er samen op uit trekken in de ochtend, is eigenlijk een wonder. Anders dan haar buurvrouw is Stevenhagen niet zo van de vroege uren. Voor de Keukenhof maakt ze graag een uitzondering. Na al die keren dat ze voor de Zonnebloem mensen in rolstoelen rond duwde, wil ze nu eens rustig genieten. En dus neemt ze niet de bus van 13.10 uur terug, maar die van 17.00 uur.

Persoonlijke rondleiding

Hedy Rooij en Elly Terstall hebben ’s middags nog andere dingen te doen. Zo geeft Hedy huiswerkbegeleiding. Omdat ze in de beschikbare uurtjes uit het park willen halen wat er in zit, is het een godsgeschenk dat ze Coby Broekhuise tegen het lijf lopen. Die Coby, bekend van de ’Dirk’ in Toolenburg, heeft een kaart waarmee ze iedere dag het park in mag. Als het even kan doét ze dat ook.

„Ik zit in de Ziektewet en als therapie moet ik wandelen’’, legt ze uit. ,,Waar kan dat mooier dan hier? Het park is iedere dag anders en ik vind het alleen al heerlijk om een uurtje op een bankje te gaan zitten met mijn man: mensen kijken.”

Daar zitten veel buitenlanders bij. Maar toch ook de nodige Haarlemmermeerders, zo valt haar op. ,,Ik word vaak genoeg herkend.’’

Met alle liefde laat ze Hedy en Elly - wonend aan het steeds kleuriger wordende stukje IJweg tussen Geniedijk en Vijfhuizerweg - de dingen zien die ze moeten zien. En op het terrasje met het mooiste uitzicht drinken ze koffie. Tussendoor weet ze Hedy ook nog te strikken om volgende week woensdag bloemen te komen steken bij De Watervrienden in Lisse.

Edwin Weber, met zijn 34 jaar de jongste van het gezelschap, vreesde vooraf bang dat de Keukenhof een ’bejaardending’ zou zijn. Omdat zijn ouders kaarten hadden bemachtigd en hij toch tussen twee banen in zit, was dit de kans op quality time in een park dat hij in zijn jeugd net misliep: „Er zijn wel foto’s met mijn zus, die vijf jaar ouder is en in een karretje wordt rondgereden, maar niet met mij.’’

Achtertuin

Uiteindelijk is hij niet minder enthousiast over het park dan de anderen. „Ik denk dat het voor mijn vrouw ook leuk is.” „En voor onze kleindochter”, voelt (o)pa Ton. „Ik heb veel klimrekken gezien. En een huisje van Nijntje.” Toch blijven toeristische trekpleisters in de eigen achtertuin iets vreemds hebben, merkt de ene na de andere lezer. ,,Je denkt dan eerder dat zo’n bezoekje nog wel een keertje komt. Terwijl je, als je op vakantie ergens bent, weet dat je in die tijd dat je er bent alle highlights moet afgaan.’’

Wat kon Coby Buser jaloers zijn op man Wim wanneer zij thuis zat en hij - als touringcarchauffeur bij het Hoofddorpse Geos - weer eens een Keukenhofritje had. Vandaag beleven ze het park samen en kan ook Coby met volle teugen genieten. Van de kleurenpracht, de vormgeving enzovoorts. ,,En als ik thuis een keer hyacinten neem, zet ik er ook een stokje bij.’’

Wim ziet tot zijn genoegen dat het bedrijf achter de Keukenhof Hotel Express, Doelen coach service, de nieuwste Mercedes inzet. Hij is blij dat de pendeldienst, die 23 maart van start ging, het steeds drukker krijgt. Of, zoals directeur Angela van Wijk het noemt, ’de bussen gaan vol heen en terug’.

Henk Schots slaat een dubbelslag. Met zijn Liesbeth heeft hij een prima uitje en als bestuurslid van de Stichting Seniorenraad Haarlemmermeer constateert hij dat het ook voor de achterban wel wat kan zijn. ,,Ik weet dat veel mensen verknocht zijn aan hun eigen auto. Maar als je geen eigen auto meer hebt, kan dit een snel een comfortabel alternatief zijn. Met het openbaar vervoer ben je ook zo bij de opstapplek in het Novotel.’’

Ook de tuinmannen vinden het wel leuk dat ze de laatste tijd meer worden ingeschakeld bij tripjes als deze. ,,Het moet wel in te passen zijn’’, meldt Marcel Mijnders. Zo moeten hij en vier andere maaiers het gras wel iedere week een keertje hebben gedaan. En dat betekent dat hij per werkdag maar liefst 35 kilometer loopt . Of, uitgedrukt in de stappen die zijn stappenApp stap voor stap telt: zo’n 165.000 zet hij er per werkweek.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.