Xavier Rudd: Apostel van de reggaevrede

Xavier Rudd (derde van rechts) en zijn United Nations© Publiciteit

Leontien van Engelen
bloemendaal

Een gejuich steeg woensdagavond op toen Xavier Rudd in z’n eentje het Woodstock-podium in Bloemendaal aan Zee op kwam en zijn didgeridoo liet ronken. Honderden iPhones registreerden het geknor van de Australiër die tegelijkertijd z’n gitaar bespeelde.

Dat hij vijf kwartier te laat begonnen was – pech met de tourbus onderweg vanuit Parijs – stoorde niemand meer. De kille opkomende zeenevel werd evenmin gevoeld.

Toen vervolgens de andere musici erbij kwamen was het feest compleet. De Zuid-Afrikaanse bassist Tio Lerothodi Moloantoa. De Papoea-klavierspeler met een al even onuitsprekelijke naam en het gezicht ritueel beschilderd en getooid.

Twee Aboriginal-zangeressen plus nog een handvol Australiërs, Nieuw-Zeelanders en Europeanen. De muziek die hen onderling en met het publiek bindt is reggae. Het hoeketakke-ritme van de harteklop, dat overal ter wereld herkend wordt.

Les Humphries Singers

Oudere krantenlezers zullen zich wellicht nog de Les Humphries Singers herinneren. Begin jaren zeventig verzamelde de in Duitsland wonende Engelsman Les Humphries een bont gezelschap aan zangers om zich heen met een variëteit aan nationaliteiten en culturele achtergronden.

Op het podium en op televisie – de allereerste afleveringen van Avro’s Toppop met Ad Visser! – zorgden ze met joekels van hits als ’To my Fathers House’ en ’Mexico’ voor een kleurrijk spektakel. Een soort C&A-variant van het hippiedom.

Popfenomeen

The United Nations, de nieuwe groep van Australiër Xavier Rudd doet in veel opzichten aan de Les Humpries Singers denken. De nu zevenendertigjarige Rudd is al een jaar of vijftien een popfenomeen die in zijn thuisland grossiert in platina platen.

Net als bijvoorbeeld de Amerikaan Jack Johnson combineert hij een liefde voor strand en surfen met het spelen van op zichzelf wat zouteloze feelgood-liedjes. Wat hem het afgelopen decennium echter in veel landen – waaronder Nederland – populair maakte bij de ’happy go lucky’- en YOLO-generatie, is de wijze waarop hij in z’n eentje op het podium een half dozijn instrumenten bespeelde, waaronder gitaar, drums en de didgeridoo – voor Australiërs het hippie-instrument ’extra-ordinaire’.

Multinationale gezelschap

Vervolgens verzamelde hij het multinationale gezelschap The United Nations om zich heen. Eerder dit jaar verscheen het album ’Nanna’, waarop Rudd méér reggae klinkt dan ooit tevoren. Die plaat staat ook centraal bij het concert in Bloemendaal. Er werd over vrede en liefde en broederschap gezongen.

Er werd met vlaggen gezwaaid – die van Australië, die van de Aboriginals en die van Nederland, al zou de Griekse vlag natuurlijk werkelijk een statement geweest zijn.

’I pray for you’, zong Xavier Rudd talloze malen in het nummer ’Nanna’. Het gebed van het goede strandleven.

Xavier Rudd & The United Nations. Gezien en gehoord: woensdag 15 juli, Woodstock, Bloemendaal aan Zee

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.