Ecosalvage

Richard Walraven

Als motorrijder sta je altijd vooraan in de file. Zo ook dinsdagavond op de A200 ter hoogte van de Zoete Inval. Op de motor stuur je immers rustig langs de wachtende auto’s door naar de plek waar het echt stil staat.

Daar was het een krioelende massa hulpverleners. Terwijl de traumahelikopter een plekje zocht om te landen, waren brandweermannen bezig het dak van een wit autootje te knippen. Het was een van de zeven auto’s die in een kettingbotsing verzeild waren geraakt.

Aan de andere kant van de weg (richting Haarlem) lag een auto op de kop en een ander in de berm. Overal agenten, ambulancebroeders, brandweermannen en medewerkers van Rijkswaterstaat om gewonden te helpen, de gebeurtenissen te reconstrueren en de weg zo snel mogelijk weer open te krijgen. Dat moet natuurlijk op een verantwoorde manier dus we hadden er begrip voor - hoewel wachten geen pretje is - dat het ruim een uur duurde.

Toen het wachten echt ging vervelen, kwam er opeens een flitsend, glimmend, zwart busje van Rijkswaterstaat aan. Ecosalvage stond er op. Dat klonk veelbelovend. Het moest een wondermiddel zijn om de weg weer open te krijgen. Dacht ik. Uit het busje kroop een dikke man, die een oude bezem tevoorschijn toverde. Hij begon wel meteen te vegen. Onderwijl werden thuis de piepers koud.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.