Passie voor wat was, liefde voor wat is

Foto: Pierre Mettes© Foto: Pierre Mettes

Foto Marco Roodzant

1 / 2
Marja van Spaandonk

Hij noemt zichzelf diversionist. Of sfeermaker. Marco Roodzant is een createur, een avonturier die als hij weer geboren wordt zeker in een Pipowagen met een paard ervoor de wijde wereld in zal trekken. In zijn huidige leven stort hij zich in de oude bouwmaterialen en brocante. ,,Want niets zo mooi als oude spullen met een verhaal.’’

We zitten in een van de restaurants, voorzien van zijn creatieve handtekening. De entree van oude deuren uit een kasteeltje in Roemenië, robuust meubilair, lekkere loungebank, intieme zitjes, een opvallende blauwe toog, gemaakt van oude panelen uit Engeland, stoere industrielampen en sierlijke kroonluchters. Dit is het werk waar hij voornamelijk zijn brood mee verdient: het inrichten van horecabedrijven. Hij doet dat op zo’n eigenzinnige wijze dat waar je ook in Nederland in een van ’zijn’ restaurants aanschuift, je onmiddellijk zijn signatuur herkent. Geen zaak is hetzelfde, verbinding is er zeker. Er zit humor in elk interieur, er zijn altijd wel opstapjes, hekjes en vooral oude bouwmaterialen.

,,In deze zaak is maar twee procent van de totale verbouwing nieuw,’’ zegt hij trots.

Marco Roodzant is een horecatijger met een turbulent verleden. ,,De gebeurtenissen komen op je pad, ze vormen je. Je moet eerst ergens geweest zijn voordat je ook ergens komt.’’ Hij leeft zoveel mogelijk in het nu. ,,Misschien omdat mijn vader op jonge leeftijd ziek werd en de laatste elf jaar van zijn leven niet meer was dan een kasplant. Als je als kind je vader zo ziet, dan tekent dat je. Ik was bang om 45 jaar te worden, de leeftijd dat mijn vader ziek werd. Bang dat het mij ook zou overkomen.’’

Hij is nu zelf 52 en praat met veel liefde over zijn vader. Ook over zijn moeder, zijn oudere broer en zus. ,,Allemaal overleden. Vooral mijn broer mis ik nog elke dag. Hij was mijn allerbeste vriend.’’

Trots op gezin

Het allerbelangrijkste in zijn leven? ,,Mijn gezin, daar ben ik zo trots op. Mijn vrouw, die nu zo’n jaar of tien weet dat ze MS heeft en evengoed nog de kracht vindt om zich creatief te uiten. Ze maakt de mooiste tassen. Vroeger wel acht op een dag, nu nog maar eentje, maar ze doet het toch maar. Mijn oudste zoon van 22, die het timmerbedrijf van mijn broer heeft overgenomen, mijn dochter van 18 en de tweeling van 13, stuk voor stuk bijzondere mensen. Voor hen ga ik door het vuur, om hen draait het.’’

Als Marco dan ook ergens spijt van zou hebben in zijn leven, dan is het dat er een periode was waarin zijn gezin minder van zijn aandacht genoot. Dat was toen hij samen met zijn compagnon Max Onneweer in Schagen het roemruchte restaurant Linke Loetje bestierde. Een restaurant dat zo’n 25 jaar geleden zo anders was dan andere horecabedrijven, dat het jarenlang op landelijk niveau als voorbeeld diende. ,,Wij waren de eersten die geen kleedjes meer over de tafel legden. Eten, en dan alleen maar verse producten, deed je bij ons van oude houten tafels. De menukaart niet meer in het Frans, maar gewoon in het Nederlands met veel grapjes. Grote stukken vlees in plaats van muizenhapjes. Lekkere luide Braziliaanse muziek, in plaats van softe pianoklanken op de achtergrond. En personeel gekleed in spijkerbroek, T-shirt en een lange sloof voor. We wilden dat je het gevoel had dat je thuis met vrienden zat te eten.’’

Emo-lulletje

Linke Loetje was zo vernieuwend dat het regelmatig de landelijke kranten haalde en Bekende Nederlanders er gezien wilden worden. ,,Max in de keuken, ik als gastheer. Kei- en keihard werken, we waren jong en onze vrouwen deden mee. Het restaurant zat alle avonden vol, 250 eters, 35 man personeel. Als je wilde reserveren kwam je op een wachtlijst van zes weken!’’

Bakken met geld heeft hij verdiend. Een dikke BMW, duur huis, paarden en alles wat zijn hart begeerde. En toch en toch. Kwam er een moment dat hij zich afvroeg wie hij eigenlijk was. ,,Reed ik ’s nachts huilend naar huis. Nee, ik ben geen emo-lulletje en het was ook niet omdat ik het werk niet leuk vond. Ik was mezelf onderweg kwijt geraakt. Ik wist niet meer wie ik was, was moe en niet meer blij. Het succes maakte mij kapot.’’

Helpen waar nodig

Tot ontsteltenis van iedereen stapte hij uit de zo succesvolle zaak, die overigens nog steeds bestaat en draait als een tierelier. ,,Even een jaar helemaal niets. Ik moest er weer achter komen waar het om gaat in het leven: er zijn voor andere mensen. Helpen waar nodig. Geef elkaar een hand, want je komt elkaar altijd weer tegen.’’ Marco leerde dat als je iets in je leven wilt veranderen, je dat zelf moet doen. ,,Ik ben een mensenmens, een sfeermaker. Het interieur van Linke Loetje was zo opvallend, dat ik steeds vaker gevraagd werd om voor andere zaken ook zoiets te maken. Eerst zat ik ’s nachts nog belangeloos voor anderen te tekenen. Nadat ik uit onze onderneming stapte, ben ik dat commerciëler gaan aanpakken. Het werd mijn broodwinning.’’

Watson & Co

Hij richtte samen met zijn vrouw José Watson & Co op, een handel in bric en brac, woonaccessoires, oude meubels. Behalve voor bedrijven richt Marco nu ook voor particulieren interieurs in. In de werkplaats worden oude winkelkasten klaargemaakt voor een tweede leven. ,,We rennen met z’n allen naar Ikea, terwijl je met oude spullen zoveel meer sfeer in huis kunt creëren.’’

De dagen van dikke BMW’s en dure uitgaven zijn voorbij. Wat er voor in de plaats kwam, is liefde en aandacht voor zijn omgeving en mooie spullen. ,,Evengoed hard werken, maar aan het einde van de dag zitten we wel bij elkaar om samen te eten. De tafel zit en staat bij ons thuis altijd vol. Mooie gesprekken met een lach en een traan. Ik kook elke dag voor tien man, vrienden schuiven aan en als ik eten over heb dan geef ik het weg.’’

Sfeermaker

Hij heeft zijn plek gevonden en volgt nog steeds zijn hart. ,,Ik heb iets met nostalgische materialen, een wit broodje hagelslag, koffie met lauwe melk, de geur van kaneelstokken, daar word ik nou gelukkig van. Geef mij een nieuwbouwhuis en ik tover het in no time om in een woning met historie. Ik ben geen architect, wel een sfeermaker. Als ik bij opdrachtgevers binnenkom zie ik direct in een flits hoe het moet worden. Zo wordt het ook en misschien nog wel mooier.’’

De speurtocht naar oude bouwmaterialen brengt hem door heel Europa. En als er ergens een markt is, dan moet hij daar naar toe. Dat is zijn passie. ,,De sfeer van de markt, de mensen, de vrijheid. Ik vind dat zo’n mooi leven. Ik heb heel wat brocante verzameld en sta zelf ook wel op markten door het hele land. Ga ik er met een vrachtwagen vol heen, heb ik aan het eind van de dag 160 euro verdiend. Wat maakt het uit? Ik geniet er mateloos van. Of ik nu een interieur ontwerp of een mooie lamp verkoop, mijn grootste beloning is als mensen er blij mee zijn. En ik doe het allebei met evenveel passie.’’

Brocante in Bergen

Marco Roodzant houdt deze zaterdag en zondag (23 en 24 augustus) bij het Huis van Bergen aan de Ruïnelaan 14 in de heerlijkheid Bergen een brocantemarkt. ,,Er is steeds meer vraag naar bijvoorbeeld een antieke kast in een strak, modern interieur. Het was een uitdaging om de beste brocanteurs uit Nederland bij elkaar te krijgen, want meestal zitten hun agenda’s al vol met andere markten in Nederland, België en Frankrijk.’’ Er komen zeventien brocanteurs met allerhande spullen als serviezen, meubels, antieke kleden, zilverwerk, Frans emaille etc. ,,Dit is echt een droom van me om zoiets eens te organiseren. Ik ben blij dat het in Bergen is, gezellig op een pleintje, onder de bomen met een wijntje, een stukje kaas en een mooi broodje. Heerlijk speuren en struinen tussen de kramen. De sfeer die een brocantemarkt nodig heeft. Ik wil dat Brocante in Bergen een jaarlijks terugkerend landelijk evenement wordt.’’

Zaterdag geopend van 10 tot 17.30 uur, zondag van 13 tot 17 uur.

Meer info: www.wats-on.nl

www.huisvanbergen.nl

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.