Een grote kleine film

Brie Larson (l) als verzorger Grace in ’Short term 12’

Hans Visser

De al veelgeprezen film ‘Short term 12’ speelt zich af in een opvanghuis voor tieners in moeilijkheden. Een van hen schreef een kinderverhaal over een kleine octopus en een grote haai. De roofvis biedt de lieve octopus zijn vriendschap aan. Als de haai honger krijgt, vraagt hij een van haar armen te mogen opeten. ’Je hebt er immers acht. Dat heb je toch wel over voor een vriend?’

Deze uit het rauwe leven gegrepen speelfilm kent de nodige dramatische momenten, maar dit simpele verhaaltje illustreert misschien nog wel het beste hoe diep de trauma’s van deze jongeren zitten. En hoe moeilijk die boven tafel te krijgen zijn. Want niet iedereen heeft zo’n talent voor artistieke expressie. Sommigen kunnen niet anders dan in hun schulp kruipen. Of ze gaan er gillend vandoor. Dan moeten de verzorgers een sprintje trekken om te voorkomen dat ze ontsnappen.

‘Short term 12’ is een Amerikaanse lowbudgetfilm zonder grote sterren die snel over het hoofd kan worden gezien. Gelukkig gebeurde dat niet. De film maakt een internationale zegetocht. Hoofdrolspeelster Brie Larson werd hier en daar al Oscarkwaliteit toegedicht.

Voordat regisseur en scenarist Destin Daniel Cretton filmmaker werd, werkte hij zelf een tijdje als verzorger in zo’n opvanghuis. Dat maakte diepe indruk op hem. Eerst maakte hij een korte film rond dit gegeven, nu een aangrijpende bioscoopfilm die bewijst dat Cretton weet waar hij het over heeft. Daarom kan hij de toon waar mogelijk ook licht houden.

Humor

Opvallend is dat therapeuten goeddeels buiten beeld blijven. Heeft Cretton geen hoge pet van hen op? Met humor en compassie toont hij hoe die probleemjongeren en hun verzorgers het met elkaar moeten zien te rooien, bijna alsof dit huis een miniatuurversie van de echte wereld is.

Tegelijkertijd sluipt in dit intelligent geschreven en realistisch geacteerde mozaïek het drama binnen dat verzorgster Grace (Brie Larson) zélf met zich meedraagt. Ook zij maakte iets mee dat haar ongeschikt voor het leven en relaties lijkt te maken. Dit tot verdriet van haar vriend (John Gallagher Jr.), die vergeefs poogt haar pantser te doorbreken. Dat kan alleen de nieuwe bewoner Jayden (Kaitlyn Dever), een meisje dat zich aanvankelijk ongenaakbaar opstelt maar wel dezelfde pijn kent.

De opluchtende woede waarmee Jayden en Grace tenslotte zichzelf en elkaar bevrijden, lijkt even te suggereren dat eigenlijk alleen lotgenoten dit kunnen. Zo somber zal Cretton het niet hebben bedoeld, want dan had hij niet dat hartverwarmende verjaarsfeestje bij een stel gedreven en liefdevolle pleegouders ingelast.

Dapper en vol goede wil ploetert iedereen voort. Soms is er een schitterend voorval waar hartelijk om wordt gelachen, maar het is zaak altijd alert te blijven. Want ieder moment kan er iemand een ontsnappingspoging doen. Rennend naar de poort. Of met een scherp mes het leven uit.

Leo Bankersen

Meer nieuws uit frontpage

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.