Singersongwriter Daniel Norgren in alles overtuigend

Daniel Norgren, een man van weinig woorden en wars van poespas.

Daniel Norgren, een man van weinig woorden en wars van poespas.© Foto Remco van der Kruis/United Photos

Zo’n vier jaar geleden speelde Daniel Norgren nog voor pakweg vijfentwintig belangstellenden in het Patronaatcafé, terwijl de entree destijds nota bene gratis was.

Zaterdagavond stond de Zweedse singersongwriter in een voor ruim tweederde gevuld Openluchttheater Caprera. Veel kan veranderen in een paar jaar tijd. Maar de beste liedjes waren dit weekeinde nog altijd dezelfde als in 2013 in het Patronaat.

Natuurlijk is er wel het een en ander gebeurd in de tussenliggende jaren. De Zweed, die zich halverwege het vorige decennium aanvankelijk manifesteerde als ‘one man band’ – de drums met zijn voeten bespelend – liet op zijn eerste platen nog een basaal soort, bijna tranceachtig voorthobbelende countryblues horen. Een beetje JJ Cale-stijl.

Daarnaast nam hij zo nu en dan een ballad op, in een zwaar ‘over the top’ melodramatische stijl waar ook Tom Waits een handje van heeft. Maar dat contrast werkte wel en bereikte een hoogtepunt op Norgrens beste album ‘Buck’, dat voorjaar 2013 verscheen.

Sindsdien maakte hij nog twee platen waarop de zoetere liedjes steeds meer de overhand kregen – de man was verliefd geworden. Ondertussen bleef hij door Europa touren en won er één voor één fans bij. Afgelopen najaar stond hij in de grote Paradisozaal.

De liefhebbers waren zaterdag naar Caprera gekomen met regenjassen. Maar toen Norgren met een accordeon het podium opkwam en het melancholieke ‘Everything you know’ inzette, was het droog en dat zou het de rest van de avond ook blijven.

Vervolgens speelde hij twee ingetogen liedjes aan de piano. De nummers zijn stuk voor stuk afkomstig van zijn plaat ‘Alabursy’ uit 2015. Mooi, maar ook wel heel erg ingetogen. Hoe gaat dat verder?

Dat blijkt even later als zijn begeleiders erbij komen en Norgren zijn gitaar aangereikt krijgt. Dan ontpopt zich de grootste kracht van de Zweed: de afwisseling in het repertoire en zijn vermogen om simpele, pakkende liedjes overtuigend over te brengen. De hoofdmoot van het concert bestaat nog altijd uit de songs van zijn album ‘Buck’, zoals de schitterende countryrocker ‘I’m a Welder’ en het zeker tien minuten op een paar noten voortrockende ‘Moonshine got me’, dat uitgroeit tot het dragende nummer van het optreden.

In de finale kiest hij weer voor de piano – alsof hij de cirkel van het concert wil sluiten. Norgren is een man van weinig woorden en nog minder poespas. Maar ieder woord en iedere noot is geloofwaardig.

Peter Bruyn

Gezien: Za 5 aug 2017, Openluchttheater, Bloemendaal

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.