Monique haalt adem door een rietje

Monique van den Berg en Wim Nunnikhoven met hond Tessa.© United Photos/Paul Vreeker

Arthur de Mijttenaere
Haarlem

Het echtpaar Monique van den Berg en Wim Nunnikhoven uit Schalkwijk is in afwachting van een rechterlijk vonnis over het aantal uren thuiszorg waar zij recht op hebben. Zij behoren tot de tientallen Haarlemmers die met de gemeente in de clinch liggen over het aantal uren ondersteuning. Zij krijgen nu zeven uur thuiszorg, met negen uur zou hun leven er een stuk aangenamer uitzien.

Monique van den Berg (55) is in de tuin van haar woning als de verslaggever aankomt. Zwaar ademend gaat zij naar de woonkamer om haar verhaal te doen. Zwaar ademend, want zij heeft al langer dan tien jaar COPD.

Het leven is daardoor zwaar, temeer daar haar man Wim hartproblemen heeft en verre van fit is. Zij heeft het voortdurend benauwd. Voor COPD-patiënten is het noodzakelijk dat hun omgeving schoon en hygiënisch is, waar de thuiszorgmedewerkers van de Viva Zorggroep voor langskomen. De thuiszorgmedewerkers moeten alles nat afnemen, stofzuigen en de vuilnisbakken doen. Boodschappen doet het echtpaar zelf.

Het aantal uren van zeven voor onze thuiszorg is onvoldoende, zegt Monique stellig. De rechter heeft eerder uitgesproken dat het echtpaar recht heeft op negen uur thuiszorg, maar omdat het een zogeheten tussenvonnis is, heeft de gemeente dat aantal op zeven bepaald.

Als Monique haar verhaal doet, wordt het haar af en toe te veel en springen de tranen spontaan in haar ogen. Haar 14-jarige zoon helpt haar met de boodschappen, als zij met haar scootmobiel naar de supermarkt gaat. Maar een opgroeiende jongen doet liever andere dingen. ,,Moet ik nou altijd voor jullie zorgen’’, heeft hij zijn ouders al eens verweten.

Hun huis is volgens haar man ’optisch schoon, niet goed schoon’. Zelf de handen uit de mouwen steken, valt niet mee voor Monique van den Berg, die een longinhoud heeft van ongeveer dertig procent. ,,Het is alsof ik door een rietje adem haal, terwijl iemand een knijper op mijn neus heeft gezet. Probeer in zo’n toestand maar eens het huishouden te doen. Ik ben doodmoe en uitgeput.’’ Wat de familie ook steekt is dat de ’bureaucratie’ geen begrip heeft voor hun situatie. Haar man Wim (60): ,,Bij de gemeente werken gezonde en jonge mensen, zij begrijpen niet wat het is om chronisch ziek te zijn.’’

Monique en Wim hebben hun hoop gevestigd op Peter de Pagter, belangenbehartiger van tientallen Haarlemmers die het oneens zijn met de gemeentezorg via de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). Peter de Pagter is van het WMO-team, dat uitsluitend bestaat uit vrijwilligers. Alleen hun advocaat Harry Eisenberger krijgt, bij gewonnen zaken, betaald als de rechter uitspreekt dat de gemeente opdraait voor de kosten. De meeste klanten van Eisenberger hebben recht op rechtsbijstand die door de overheid wordt gefinancierd.

Een woordvoerder van de gemeente wil niet op deze zaak reageren omdat de zaak onder de rechter is.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.