Spijkerhard, maar een prachtige, sierlijke stijl

Tisha Eetgerink

Als er één film een kans maakt tegen zwaargewicht ’La La Land’ bij de Oscars volgende maand, dan is het deze. ’Moonlight’ is de underdog die ineens opdoemde.

Spijkerhard, maar met zo’n sierlijke stijl dat niemand, zelfs de gedoodverfde kampioen niet, het zal betreuren als-ie straks de raakste klappen uitdeelt.

Bij kennismaking met Little, zoals de kleine Chiron wordt genoemd, hoor je een voorzichtige piano en viool. Hij wil liever niet naar huis, biecht hij op aan een drugsdealer (Mahersala Ali) die zich vaderlijk over hem ontfermt in arm Miami. Met een verslaafde moeder (Naomie Harris) is het thuis net zo onveilig als op school. Little weet nog nauwelijks wie hij is, alleen dondersgoed wat hij níet mag zijn: soft en homo.

Naast het sterke spel van álle acteurs – herken zangeres Janelle Monae als Chirons zorgzame stiefma – zijn er meer dingen die ’Moonlight’ tot een meesterwerk maken. Bij dit op een toneelstuk gebaseerde coming-of-age drama zit de camera dicht op de karakters, buitelt mee bij een stoeipartij op het grasveld. Onscherpe scènes contrasteren met strak gekadreerde in roze neonlicht.

Muziek

Het is echter de muziek die het meest fascineert. Die je confronteert met eigen verwachtingspatronen bij een film vol zwarte acteurs. Als Chiron in deel twee iets minder little is, klinkt hetzelfde piano-vioolduet voller. Als de jongen in het laatste deel een potige man is, Black, heeft de viool de piano bijna compleet naar de achtergrond verdrongen. Een hiphoptrack voelt ineens kunstmatig. Hier staat iemand anders, een door de maatschappij opgelegde constructie. De mens erbinnen slechts herkenbaar voor wie ooit die aarzelende piano hoorde.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.