Overnemen

Paul van der Kooij

Daar stond hij dan, het stuur van zijn robuuste fiets in stevige knuisten geklemd, de jackpanden vol sporen van hard en eerlijk werk in moeder aarde. En hij vertelde een verhaal waar een ander bitter van zou worden.

Bij hem leek de berusting te overheersen, op een van de laatste vaardagen van het pontje tussen Vredeburg en Nieuwe Wetering.

Want wat bleek, terwijl de laatste hand werd gelegd aan de Meerbrug? De man die tot drie jaar terug een bloemenkwekerij had in de ’Veen’, kon als zestiger solliciteren. Zonder al te veel kans op werk. We prijzen onszelf nu eenmaal aan alle kanten uit de markt. Eerst zijn bloemen: hoe mooi ze ook waren, tegen de goedkope import uit Afrika kon hij niet op.

Toen hij de zaak wist te verkopen met zichzelf erbij, kneep hij zich nog in de knuisten. Want eigenlijk ging het toen al ’minder’. Maar goed, na drie jaar houdt ook dat werk op. Dat snapt hij best. ,,Want anders moet de baas mij in vaste dienst nemen, terwijl die Polen 8 euro 50 per uur goedkoper zijn. En ze werken hard, ik kan niet anders zeggen.’’

En dus hebben mannen zoals zij - terwijl niemand er wat aan lijkt te kunnen doen - aan alle kanten het nakijken. ,,Ook onze huizen nemen ze inmiddels over.’’ En pontbaas Angela - druk bezig met het opzetten van een bloemenkraam in Amstelveen - knikte meelevend.

Meer nieuws uit HD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.