Blijkbaar vond ze die ouwe lul toch de leukste, vertelt Jeroen in de serie ’grenzeloze liefde’

De Nederlandse Jeroen kwam als beroepsmilitair in Duitsland terecht en bouwde daar een leven op. De Duitse schone die hij tegenkwam, besloot op haar beurt te gaan studeren in het verre Holland.

Het is 1995.

„Ik was gestationeerd op de kazerne in Seedorf en struikelde tijdens een avondje stappen over de vrouw die uiteindelijk mijn ex werd. We kregen een dochtertje en ik vond een burgerbaan in de IT, maar onze relatie liep na een aantal jaar vrij plotseling op de klippen. Van de een op de andere dag moest ik op zoek naar een ander huis.

Het werd Hamburg, een miljoenenstad. Ik woonde vijftien kilometer van mijn werk, maar deed er anderhalf uur over om op het werk of weer thuis te komen. Ik werd er gek van en verhuisde uiteindelijk naar een klein dorpje aan de rand van de stad. Vanaf dat moment deed het lot zijn werk. Op een dag opende ik het stadskrantje, dat normaal gesproken linea recta het oud papier in ging. Er stond een artikel in over een vrouw die een zwarte band had in aikido. Dat vond ik leuk. Toen ik nog in Nederland woonde had ik aan martial arts gedaan. Ter plekke besloot ik mijn oude judopak onder het bed vandaan te trekken en me aan te sluiten bij de plaatselijke dojo. Ik zat hier toch maar in mijn uppie.

Daar ontmoette ik Vicki. Maar pas een jaar later, op een feestje van de trainer en zijn vrouw – die met de zwarte band - kwamen we nader tot elkaar.

Als Vicki begint te lachen, gaat de zon op. Alleen daardoor al was ik verkocht. Ze is verschrikkelijk intelligent, grappig en bijzonder eerlijk. Je weet precies wat je aan haar hebt. Ze kan het je trouwens ook heel moeilijk maken. Daarom noem ik haar Kruimel. Zo lief, maar je wil haar niet in het verkeerde keelgat.

Nu is Vicki een stuk jonger dan ik. Toen we verkering kregen, stond ze op het punt te gaan studeren in Heidelberg, 600 kilometer van Hamburg. We kenden elkaar nog maar net en hadden geen idee of we de afstand zouden overleven, maar besloten het er toch op te wagen. Voor die tijd ben ik nog wel bij haar ouders op bezoek geweest. Dat was spannend. Maar haar vader was officier en als voormalig beroepsmilitair kwam ik door de ballotage.

Een jaar lang reed ik elke vrijdag van Hamburg naar Heidelberg. Door weer, wind en sneeuwstormen, zorgde ik dat ik de maandag erop weer op mijn werk was. Uiteindelijk vond ik een huisje bij haar in de buurt. We leefden om en om samen in één van onze hokjes van ieder 25m2 per stuk. Maar of Heidelberg nog niet genoeg was: voor haar masteropleiding wilde ze naar Amsterdam. Forensic science bestond niet in Duitsland en omdat ze inmiddels behoorlijk goed Nederlands sprak, was het een logische keus.

Het was niet de makkelijkste tijd. Ik zat in mijn eentje in Frankfurt, zij in Amsterdamse studentenleven 1000 kilometer verderop. Ik ben toen best jaloers geweest. Waarom zou je voor zo’n ouwe lul teruggaan naar Duitsland als je omringd wordt door knappe, jonge studenten? Maar blijkbaar vond ze die ouwe lul toch gewoon de leukste.

Onze families zijn heel belangrijk geweest. Zij kon bij de mijne terecht in Nederland, ik bij die van haar in Duitsland. Het was een geruststelling dat mijn broer binnen een half uur bij haar kon zijn, als dat nodig was. We hebben wel eens zitten Skypen, terwijl Vicki bij mijn vader en moeder zat en ik bij haar ouders op de bank. Uiteindelijk heb ik zelfs een tijdje bij ze gewoond. Dat onze ouders ook een goede klik hadden, heeft er mede aan bijgedragen dat we ook die jaren zijn doorgekomen. De verbindingen waren sterk, hoe ver we ook bij elkaar verwijderd waren.

Vicki heet Keerl van haar achternaam. Een redelijk unieke Duitse naam en ook één die teruggaat tot in de 16e eeuw. Toen wij besloten te trouwen, hadden we niet direct haast.

Ik heb ook eigenlijk niet echt een aanzoek gedaan. Het kwam ter sprake bij het ontbijt. Maar Vickis vader werd ziek en ik realiseerde me dat hij er niet lang genoeg zou zijn om het allemaal mee te maken. Ik besloot hem daarom ruim voordat het zover was officieel om haar hand te vragen. Hij stemde in, maar vroeg me of eventuele kinderen Keerl mochten heten. Ik heb hem toen voorgesteld dat ook ik zijn naam aan zou nemen. Het was de enige keer dat ik mijn schoonvader echt ontroerd heb gezien.

In 2012 zijn we getrouwd. Onze dochter Charlotte Keerl werd geboren in 2019. Komende november krijgen we een zoon. Hij krijgt de voornamen van zijn beide opa’s. Met zijn achternaam groeit een nieuwe loot aan de stamboom.”

Lees ook: Meer afleveringen uit de rubriek Over Liefde

Grenzeloze liefde

Voor de serie Grenzeloze liefde gaat Yanaika Zomer over alle grenzen heen, want de liefde kent geen grenzen. Komt jouw liefde van over de grens of ben jij voor de liefde grenzen overgegaan en wil jij je verhaal met ons delen? Mail naar

yanaika@mediahuis.nl

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.