Analyse: Sportkoepel NOC NSF mag nu laten zien dat in de zaak-Wevers het moreel kompas scherp staat afgesteld

Vincent Wevers staat de pers te woord na de uitspraak in het kort geding.
© Foto ANP

Arbeidsrecht is geen tuchtrecht. De gunstige uitspraak voor Vincent Wevers in het door hem aangespannen kort geding tegen zijn werkgever KNGU pleit hem niet vrij van grensoverschrijdend gedrag. Niettemin zal het voor de oud-turnsters die hem van wanpraktijken beschuldigden een klap in het gezicht zijn. De zoveelste.

Lees meer in ons dossier turnmisbruik

,,Ik ben blij dat de sport gewonnen heeft’’, verklaarde Wevers, nadat de voorzieningenrechter in Zutphen de Nederlandse gymnastiekunie vrijdag terugfloot. De bond moet ’alles doen wat in haar macht ligt om te bevorderen dat NOC NSF een accreditatie verstrekt aan Wevers’. Dit op straffe van 200.000 euro als de KNGU in gebreke blijft.

Of Wevers in bredere context de sport een dienst heeft bewezen, valt te bezien. Dat hij zijn gelijk haalde, is zijn goed recht. In arbeidsrechtelijke zin had hij immers sterke argumenten. In zijn contract staat dat hij als bondstrainer lid is van het begeleidingsteam op grote evenementen, waartoe de Olympische Spelen als hoogmis van de sport behoren.

Bovendien was het niet uit te leggen dat hij in april nog wel zijn turnsters tijdens het EK in Basel mocht begeleiden, terwijl in zijn situatie niets is veranderd en dus voor ’Tokio’ hetzelfde principe gold. De KNGU had zich dit moeten realiseren toen in de aanloop naar het EK het besluit werd genomen om de persoonlijke trainers van de in de olympische kwalificatiestrijd verwikkelde turnsters voor de Spelen uit te sluiten.

Zelfreflectie

De vraag is alleen of Wevers niet meer zelfreflectie had kunnen tonen – of nadrukkelijker gesteld: had móeten tonen. Na de bekentenis van oud-bondscoach Gerrit Beltman eind juli vorig jaar in deze krant over decennialange misdragingen en de indringende getuigenissen van tien (ex-)turnsters over het schrikbewind van hem en anderen, kwam de Coach van het Jaar 2016 daags erna ongewild in de schijnwerpers te staan.

Oud-pupil Joy Goedkoop beschuldigde hem van fysiek en psychisch geweld, waarna ook anderen met aantijgingen kwamen. Wevers verontschuldigde zich op televisie ’voor de cultuur waar hij zich bij had aangesloten’, maar gaf aan na 2007 te zijn veranderd.

Uit een gezamenlijke reconstructie van deze krant en NRC doemde daarentegen het beeld op dat hij tot en met zijn ontslag voor grensoverschrijdend gedrag eind 2013 bij het Twentse bolwerk TON op de oude voet was doorgegaan. Saillant detail: de KNGU, op de hoogte van de ontslagreden, haalde hem vervolgens als bondstrainer binnen.

Zo kon het gebeuren dat de turnbond een belangrijk aandeel had in de ’BV Wevers’, een succesverhaal dat in 2016 tijdens de Spelen in Rio de Janeiro uitmondde in olympisch goud voor zijn dochter Sanne op de balk. De schaduwkant, gebroken levens van anderen, werd daarbij gemakshalve maar even vergeten.

Laakbaar

Dat Vincent Wevers nog altijd de trainer is die maar één doel (zichzelf en zijn dochters centraal stellen) voor ogen heeft, bewees hij in het afgelopen half jaar. Uit eigen beweging een stap terugdoen, om zo ruimte te geven aan het tuchtonderzoek van het Instituut Sportrechtspraak en respect te tonen voor het leed van de naar voren gestapte melders van misstanden, bleek te veel gevraagd.

Sterker: ongewenst en tegen de afspraken in zocht hij contact met ex-turnsters die zich bij het ISR over hem hadden beklaagd. Een laakbare handelwijze waarop hij slechts vermanend werd toegesproken.

Wevers liet zich op dat moment van de kant zien die wonden openreet: als de trainer die geen rekening houdt met de gevoelens van anderen en daarbij intimidatie niet schuwt. Nu het masker is afgezakt en de rol van de KNGU is uitgespeeld, ligt de verantwoording bij NOC NSF.

De sportkoepel, die geen arbeidsrelatie met Wevers heeft en op andere gronden kan beslissen, mag laten zien dat het moreel kompas scherp staat afgesteld. Anders telt de sport meer verliezers dan winnaars.

Meer nieuws uit Sport