Lezersvraag: Moeten mijn broers verplicht naar onze zus?

#Durftevragen is ons motto. Dus op deze plek delen lezers hun dilemma’s. Anderen reageren erop. Dat kan via dtv@mediahuis.nl

De oudste zus van Anita vereenzaamt en verwaarloost zichzelf. Anita probeert het isolement van haar zus te doorbreken en zoekt haar regelmatig op. Kan ze haar broers verplichten dat ook te doen?

Anita (46): „Ik groeide op in een gezin met vier kinderen. Mijn zus is twee jaar ouder, mijn broers zijn jonger dan ik. Terwijl de jongens en ik op school altijd veel vrienden en vriendinnen hadden, was mijn zus steeds een buitenbeentje. Wij hadden het altijd druk met sporten en uitgaan, zij zat vooral thuis met een boek op de bank. Na een uurtje huiswerk vonden wij het wel weer genoeg, maar mijn zus zwoegde door tot alle sommen en oefenzinnen af waren.

Hoewel ik nog wel eens probeerde om haar mee te krijgen naar een feestje bleef ze liever thuis om te lezen. Mijn moeder moedigde haar ook niet aan om weg te gaan, want nadat mijn vader overleed, wilde die maar al te graag gezelschap om zich heen. Daarom bleef mijn zus altijd bij haar.

Zus werkte een tijdje op een kantoor waar ze haar hang naar perfectie wel goed konden gebruiken, maar nadat de computer haar taak overbodig maakte, vond ze nooit meer een nieuwe baan. Bij iedere sollicitatie kreeg ze te horen dat ze niet in het team paste. Dat kan ik me goed voorstellen, want ze leeft in haar eigen bubbel en lijkt doof en blind voor de wereld om zich heen.

Inmiddels is ook onze moeder overleden en woont mijn zus alleen in een kleine huurflat die ze van haar uitkering net kan betalen. Om de paar weken ga ik bij haar op bezoek, omdat ik vind dat dat zo hoort. Niet voor mijn lol, want ze maakt niks mee en heeft ook niks te vertellen. Ze biedt me altijd keurig koffie aan, maar ik aarzel steeds vaker of ik dat moet drinken, want haar keuken is een vieze puinhoop. Ook in de rest van haar flatje stapelt de troep zich op: overal liggen oude kranten, de vazen met verlepte bloemen stinken en haar stofzuiger heeft ze al eeuwen niet gebruikt. Voorheen kreeg ze nog wel eens een oude collega op bezoek, maar sinds corona denk ik dat ik de enige ben die bij haar over de vloer komt. Kortom: mijn zus is eenzaam.

Haar kapsel ziet er niet uit en ze draagt kleren uit het jaar nul. Allemaal signalen dat ze zichzelf verwaarloost. Ik denk dat ik niet méér kan doen dan af en toe bij haar langs gaan en zo een beetje belangstelling voor haar tonen. Maar nogmaals: dat doe ik uit plichtsbesef, omdat ze mijn zus is. Niet omdat ik het leuk vind. Toch merk ik dat ze mijn bezoek op prijs stelt.

Daarom probeer ik mijn broers aan te moedigen om óók eens bij haar op bezoek te gaan, zodat ze misschien wat opfleurt. Maar dat doen ze niet. Misschien begrijpelijk, want ze hebben het druk en als ze vrij zijn, zoeken ze liever de gezelligheid van hun eigen gezin op. En ik denk ook dat ze zich schamen, voor hun wereldvreemde zus. Ze gebruiken ze coronagevaar als een welkom excuus. Maar we kunnen haar toch niet aan haar lot overlaten?

Hoe krijg ik mijn broers zo ver dat ze hun verantwoordelijkheid nemen?”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.