Premium

Dat beloofde land, Richard Kemper gelooft er wel in. ’Ab, zet de pas er maar in!’ | Column

Ergens, in een land ver weg van hier, ligt het beloofde land. En wij, het uitverkoren volk, worden erheen geleid door een woestijn van stilte door Ab Osterhaus. De weg is lang, de reis duurt zeker veertig weken. Schouder aan schouder sjokken we keurig op 1,5 meter afstand richting een wereld waar we weer massaal samen kunnen komen. Om te eten, te zingen, handen te schudden. Zonder mondkapje, zonder desinfectiegel. En we zetten door, want daar achter de berg van 300 miljoen opgestapelde vaccins ligt onze vrijheid.

De grote vraag is, wat gaan we doen als we daar zijn aangekomen? Iedereen heeft zijn eigen voorstelling van dat beloofde land. Sommigen dromen dat het leven er weer is zoals het was. Ze fantaseren over een ouderwetse ochtend in de file. Van het vloeken tijdens het zoeken naar een parkeerplekje in de buurt van hun kantoor. Van uren bijpraten bij de kopieermachine over zaken die niemand echt interesseren. Van hardop balen omdat zij wéér degene zijn die de koffiemachine moeten verversen. En moedeloos over de gang schreeuwen: „Ben ik hier de enige die het lekbakje leegt?!”

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.