We roepen dat we voortaan het echte contact zullen koesteren. Zou het? | Column Nhung Dam

© Foto Erna Faust

’Hoe moet ik ooit liefde vinden!’ roept mijn vrijgezelle vriendin.

,,In deze anderhalvermetersamenleving bestaat mijn sociale leven alleen nog maar uit schermgesprekken, zoom-afspraken en appberichten. Onmogelijk om iemand nog spontaan te ontmoeten.”

Het is diezelfde vriendin die niet alleen nu, maar ook pre-corona niet van haar telefoon was weg te slaan. Op een bomvol Lowlands wist ze een dating-app te installeren om mensen te ontmoeten die niet eens op dat festival waren.

Sociale onthouding valt ons allemaal zwaar. Het afstand houden, geen knuffels meer geven, niet meer onbevangen op visite kunnen, niet meer spontaan de liefde van je leven bij een etentje ontmoeten. We klagen erover, maar we vergeten dat we zelf het normale contact als een vervelende gast de deur hebben gewezen. Wij hebben de sociale onthouding allang ingezet, nog voor corona ons overviel.

Wij lieten de intermenselijke afstand onze maatschappij binnensluipen toen we het aandachtzieke scherm boven het echte contact in de bus of op straat verkozen. We investeerden in volgers in plaats van in vrienden. Met ons twittergedrag creëerden we eindeloos lange, onontknoopbare vlechten van tweets en re-tweets met vreemden, in plaats van in de kroeg onder een biertje een goede discussie te voeren. Voor een felicitatie hoefde er geen enkele interactie aan te pas te komen, we konden toch ook online een bosje bloemen sturen? Of een digitaal Hallmark kaartje met een dansende beer in de mail, ook goed. Na een lange werkdag is een spelletje Candy Crush winegums pletten ook wel een stuk relaxter dan een echt potje Rummikub. Wij hebben onze keuze allang gemaakt.

En ik snap het; het is ook tijdrovend die bos bloemen zelf even af te geven of vervelend om je niet al te frisse oom een knuffel te geven op een verjaardag. Digitale emoticon-kusjes in plaats van zo’n echte, dat scheelde toch een hoop ongemakkelijkheid. Het was totaal legitiem te zuchten dat je weer bij je ouders op bezoek móest.

En nu huilen we dat we het zijn kwijtgeraakt, we scherm-moe zijn van het digitale contact, huidhonger hebben, eenzaam zijn. Het recht op sociaal contact is ons ontnomen, roepen we. De aanraking. Het samenzijn. Als ik het coronavirus was zou ik tegen de moderne mens zeggen: Je had geen interesse toen het nog kon.

Nu het vaccin in zicht is durven we weer voorzichtig te fantaseren. Over het vasthouden van onze ouders. We roepen dat we voortaan het echte contact zullen koesteren. Zou het? Gaan we iedereen vasthouden die het nodig heeft? Onze social media apps de prullenbak inswipen? Misschien zou iedereen voor inenting een verklaring moeten afleggen: ’Ik beloof plechtig dat ik de moeite van het echte contact zal nemen, dat ik naast die eenzame vrouw in het park ga zitten.’ Laten we hopen dat er een nieuw soort bewustwording ontstaan is. En zodra het kan, we er weer op uitgaan om de liefde van ons leven te vinden in plaats van op ons scherm te blijven. Wel zo leuk voor het verhaal aan je kleinkinderen later.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.