Oorspronkelijk stuurde Henk Visch 'het been', zoals het in de volksmond wordt genoemd, de wereld in zonder titel. Het bronzen beeld is een monumentale (6m) afgeleide van 'Noch einmal', een klein been dat de kunstenaar telkens opnieuw maakt als het verkocht wordt en dat dus eindeloos met hem meeloopt.
Maar deze week liet de kunstenaar weten het grote been 'De Beslissing' te noemen. Het grote been is namelijk aan de wandel geraakt en in afwachting van een definitieve plek.
'Het been' zou een plaatsje krijgen op het Ripperdaterrein, een genereus cadeau van Ymere aan de gemeente Haarlem en bedoeld voor de bewoners van het nieuwbouwcomplex op het voormalige kazerneterrein. Echter, een aantal omwonenden klaagde steen en been over 'het been'. Bovendien oordeelde de commissie KiOR (Kunst in de Openbare Ruimte) die de gemeente Haarlem adviseert hoe de beelden in de openbare ruimte te 'herschikken', dat de plaatsingsprocedure niet zorgvuldig was doorlopen.
Met als uitkomst dat de gemeente en Ymere de omwonenden in januari middels een enquête het laatst woord geven. Dan valt 'De Beslissing'.
Visch vindt het langzamerhand een sociaal project worden. ,,Gelukkig geeft Ymere mij de gelegenheid het beeld tentoon te stellen.'' Afgelopen zomer stal het grote been de show op een sculpturententoonstelling in Frankfurt en nu is het te zien bij de entree van Kunsthal KAdE in Amersfoort waar op 28 januari een grote solotentoonstelling van Henk Visch begint met een overzicht van zijn oeuvre. ,,Kunnen die oliebollen in Haarlem vast zien hoe mooi het is'', grapt Visch.
De kunstenaar symboliseert met dit beeld het 'Staan in de ruimte' en maakte een beeld dat 'stilstand afdwingt zonder de voortgang van tijd uit te sluiten'. Maar is het niet ook een prachtig symbool op het voormalige exercitieterrein? Een hommage aan al die benen die hier gemarcheerd hebben voor volk en vaderland en aan al die benen die verloren zijn gegaan in de strijd. Of is dat juist op deze plek de Achilleshiel?
Een been om niet te laten lopen, zou je zeggen. 'De Beslissing' is aan de omwonenden.
wilma klaver