Zijn dak is een stuk plastic. Twee dekens zijn z’n bed. Koken doet hij op een blikje met spiritus. Een krantje is zijn toilet. En dat nu al zeventien jaar. Een zwerver, dakloos. Toch noemt hij zichzelf liever niet zo.
Ergens in de Haarlemmer Hout, verscholen tussen het struikgewas, heeft Michel Hoff (45) zijn woonplek. Het is niet meer dan een stuk doorzichtig plastic van vier bij vier meter, dat hij als een tentdak over een tussen twee bomen gespannen waslijn heeft gehangen. Met vier haringen zit het in de grond vast. Elke ochtend breekt Michel zijn tentje namelijk af en verstopt hij al zijn spullen in een kuil, bedekt met bladeren. ,,Want eigenlijk mag ik hier natuurlijk helemaal niet wonen. Maar de politie gedoogt me, ik ben niemand tot last.’’
Michel werd geboren in een groot, gebroken gezin in Den Haag. Na een jeugd vol omzwervingen in pleeggezinnen en internaten kwam hij, met zijn talent voor tekenen, op de kunstacademie terecht. Die heeft hij nooit afgemaakt. In 1989 koos Michel definitief voor een leven op straat. Waarvan de laatste zeven jaren in Haarlem, meestal in De Hout.
Bij mooi weer zit hij met een tekenblok in de stad of in De Hout, om met pen en inkt schetsjes te maken die hij als ansichtkaartjes verkoopt. Anders is deze dakloze kunstenaar wel te vinden in de bibliotheek of in een internetcafé. Daar werkt hij aan zijn eigen website, waarop hij zijn visie op de maatschappij beschrijft. ,,Ik denk er wel eens aan om een boek te schrijven. Daarmee kan ik meer invloed op de politiek uitoefenen. En ik zou meer met mijn creativiteit willen doen. Maar dan moet ik wel een eigen plekje hebben. Een klein atelier of huisje of zoiets. Ja, dat is mijn ideaal.’’
