Four roses ***

Gepubliceerd op 14 april 11, 09:37

Regie: Kris De Meester. Met: Bruce Geduldig, Mieke DaneelsDe landerigheid in de vroege films van Jim Jarmusch herleeft in het Belgische no budget drama 'Four roses'. De minimalistische film werpt een blik in zes hotelkamers.

Tienduizend euro en vier draaidagen, meer had de Vlaming Kris De Meester niet nodig voor zijn vaak droogkomische speelfilmdebuut.

In drie van deze hotelkamers bevinden zich stellen in verschillende fasen van de liefde: een knetterverliefd stelletje, een oud echtpaar dat het praten verleerd is, en een stel waarvan de man iets wil opbiechten. In de andere kamers bevinden zich een schrijver en een hoer, een journalist die iemand interviewt en twee mannen die op een derde wachten.

Omdat de film heen en weer schakelt tussen de kamers, krijgt de kijker slechts flarden van conversaties te horen. Het prikkelt de verbeelding om zelf een beeld van de personages en hun situatie te construeren. Daarbij zet De Meester de kijker met onverwachte wendingen soms behendig op het verkeerde been.

Op het moment dat we bij de journalist denken dat zijn interview volkomen mislukt, breekt de geïnterviewde helemaal open. En is het verliefde stelletje wel echt zo intens verliefd of houden ze de schijn op? En waarom heeft de drinkende schrijver, die in een grappige anekdote het whiskeymerk Four roses met liefde in verband brengt, een hoer naar zijn kamer laten komen?

'Four roses' intrigeert niet steeds - de film zakt soms behoorlijk in - maar de licht vervreemdende dialogen en de sfeervolle beelden en muziek doen prettig nostalgisch aan. Alsof er een vroege Jim Jarmusch is opgedoken.