Regie: Eric Gandini
Eric Gandini werd geboren in Italië en groeide op in Zweden, twee landen in hetzelfde werelddeel, maar daar houden alle overeenkomsten op. Als Italiaanse buitenstaander keerde hij voor de (Zweeds/Deense) documentaire ’Videocracy’ terug naar het Italië van mediamogul Berlusconi om een portret te maken van een land waar de grootste mediabaas ook de minister-president is en waar de liefde voor vrouwen met lange benen tot officieel regeringsbeleid is gemaakt.
Gandini portretteert een aantal mensen in de videocratie Italië. Interessant wordt het als Gandini doordringt tot de hofhouding van Lele Mora, een decadente ’televisieagent’ die in een geheel wit paleis woont en een van de intimi van Silvio is (F.O.B ofwel Friend of Berlusconi). Er hangt een geur van corruptie en misbruik rondom deze figuur en de stal van halve tv-sterren die er rond het zwembad hangen, die beelden uit het oude Rome oproepen. Mora laat vol trots zien hoe hij koketteert met Mussolini en het is duidelijk dat hij veel van de kwaliteiten van de fascistische leider in Berlusconi terugziet.
Je kunt Gandini wel verwijten dat hij niet op zoek is naar tegengeluiden: het lijkt een land zonder oppositie, zonder intellectuele elite, zonder briljante
filmmakers.
Het schokkendste beeld uit ’Videocracy’ is een verkiezingsspotje voor Berlusconi waarin de vrouwen van Italië de lof op de grote leider zingen. Het lijkt afkomstig uit een land waar de bewoners massaal zijn gebrainwashed, precies het punt van Gandini.
Mark Moorman
