Regie: Luc Besson. Met: Michelle Yeoh, David Thewliss.     Weinig mensen zijn zo'n toonbeeld van moed en standvastigheid als Aung San Suu Kyi, een politica en Nobelprijswinnares uit Birma, die bijna vijftien jaar door de militaire junta onder huisarrest werd gehouden en zelfs nu Birma niet durft te verlaten uit angst nooit meer toegelaten te worden. Maar dat respectabele onderwerpen niet automatisch waardige films maken, bewijst Luc Besson met 'The lady'.

Waarom Michelle Yeoh, die de hoofdrol vertolkt, door het script werd gegrepen is niet verwonderlijk. Maar waarom zij juist Besson, maker van 'Léon' en 'Arthur en de Minimoys', voor de regie benaderde, blijft een groot raadsel.

Het verhaal bevat alle elementen voor een complex, ingetogen drama. Maar Besson vond het originele script niet cinematografisch genoeg. Er moesten schurken in! Dus veel shots van handenwringende dik bebrilde generaals en schimmige figuren die iedere 'verdachte' handeling van Suu direct rapporteren.

De film lijkt niet te kunnen kiezen waar het zwaartepunt nu eigenlijk ligt. Draait het om de ijzeren wilskracht van Aung San Suu Kyi, om de onwrikbare loyaliteit van haar Britse echtgenoot Michael Aris (David Thewliss in een overbodige dubbelrol) die haar altijd in haar extreme keuze is blijven steunen? Of gaat het over de dwaasheid van een machtsbelust regime dat wel verkiezingen uitschrijft maar deze niet naleeft wanneer de uitslag niet bevalt?

Geen van de drie verhaallijnen wordt bevredigend uitgewerkt. Yeoh is te sereen, Thewliss te mak en de militie te karikaturaal - hoewel Besson bezweert dat hij de extreemste gevallen juist heeft weggelaten - om een film van tweeënhalf uur te rechtvaardigen.

Het is een wispelturigheid die terugkomt in de details. Besson pocht over de authenticiteit van Suu's piano en haar fotolijstjes, maar laat Yeoh, die voor de rol speciaal Birmaans heeft geleerd, wel met haar moeder Engels praten. Zowel de persoon als de actrice verdienen beter.

Bregtje Schudel